Σαν Φοίνικας

....της Ναταλίας Τσούλου

Η αποτυχία. Λέξη άσχημη, νόημα δυσβάσταχτο. Όλοι κάποια στιγμή στην ζωή μας, σίγουρα την έχουμε νιώσει. Και όπως πάντα, είναι πιο εύκολο να παρηγορούμε τους άλλους και να τους δείχνουμε το δρόμο προς το φως. Αλλά είναι φοβερό το πώς καταφέρνουμε, να τα βλέπουμε όλα μαύρα και άλυτα, όταν την βιώνουμε οι ίδιοι.

Πάρε ό,τι χρειάζεσαι

.....της Ναταλίας Τσούλου


      Τις προάλλες αντίκρυσα μία εικόνα η οποία με έκανε να νιώσω θυμό, αγανάκτηση, αηδία, απογοήτευση.

Αυτός ο κόσμος που αλλάζει..

....της Ναταλίας Τσούλου

    Η κοινωνία μας μοιάζει να αλλάζει συνεχώς πρόσωπα. Μάσκες που συνεχώς εναλάσσονται, μπερδεύοντας και αφήνοντάς μας εν τέλει θεατές σε ένα έργο που πλέον δεν συμμετέχουμε. Οι εικόνες, τα μηνύματα, τα ερεθίσματα που λαμβάνουμε καθημερινά είναι πολλά, δυνατά και άκρως αντιφατικά, φέρνοντας σαν αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις, την απραξία.

Έρωτας... ο τρομερός. Ή τιμωρός;

....της Ναταλίας Τσούλου

   Γιατί συμβαίνει κάποιες φορές να συντελεί την ακριβώς αντίθετη, από την κανονική του λειτουργία;
Εννοώ, πως ο σκοπός του είναι η αίσθηση αυτής της ασύμμετρης ευφορίας, που μπαίνει στην καρδιά και παρασέρνει τα πάντα στο πέρασμά του. Όμως, ακόμα και όταν συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, εμείς συνεχίζουμε να παραμένουμε εκεί, χωρίς καμία λογική εξήγηση, παρ’ όλο που έχουμε πλέον εκτροχιαστεί της (επιθυμητής) πορείας και παρ’ όλο που όσοι βρίσκονται γύρω μας προσπαθούν να μας δείξουν με κάθε τρόπο πως το παιχνίδι έχει χαθεί.
(Μόλις, αντιλήφθηκα πως χρησιμοποίησα τη λογική, μα ακόμα δεν μπορώ να πω αν έχω πέσει σε σφάλμα. Υπάρχουν εν τέλει, λογικές εξηγήσεις στον έρωτα ή παραμένουν όλα μία συναισθηματική παρόρμηση;)