Το φάντασμα του Μελιγαλά

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου 

Είναι ευρέως γνωστό ότι στοιχείο απαραίτητο για την οικοδόμηση και τη σταθεροποίηση των πολιτικών ταυτίσεων, είναι ο ορισμός ενός θανάσιμου προαιώνιου εχθρού, εσωτερικού ή εξωτερικού, που απειλεί τη συνοχή της ομάδας (έθνους, φυλής, τάξης κτλ), και συνεπώς πρέπει να εξοντωθεί και να απαξιωθεί πλήρως, προκειμένου η ομάδα να οδεύσει επιτυχώς προς ένα ιδανικό μεγαλείου ευημερίας και κυριαρχίας, που της έχει αδίκως στερήσει ο σατανικός και δολοπλόκος εχθρός. Η ιστορία μας δίνει ουκ ολίγα παραδείγματα του σχήματος αυτού, που παράγει πολιτικά μίση και πάθη, από το κάψιμο «αιρετικών» από την Ιερά Εξέταση, μέχρι και το ναζιστικό ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Η περί Κέντρου αυταπάτη (Μέρος B')

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Συνεπώς, είναι προφανές ότι το ενδεχόμενο η χώρα να περιέλθει σε εμφύλια σύρραξη, δεν είναι πια ενδεχόμενο, αλλά πραγματικότητα.

Η περί Κέντρου αυταπάτη (Μέρος Ά)

...του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Η εποχή μας, όντας εποχή έντονων και, ειδικά για την Ελλάδα, πρωτόγνωρων κοινωνικοοικονομικών μεταβολών, είναι λογικό να χαρακτηρίζεται και από συνεχείς ιδεολογικές αναζητήσεις και αναπροσδιορισμούς. Στα πλαίσια των αναζητήσεων αυτών, έχει ανοίξει μια συζήτηση για την ανάγκη συγκρότησης της λεγόμενης «μεταρρυθμιστικής» και «εκσυγχρονιστικής» Αριστεράς, του πόλου που συνηθέστερα αποκαλείται κεντροαριστερός. Την εκπροσώπηση του ρεύματος αυτού διεκδικεί σήμερα κυρίως η ΔΗΜΑΡ, και, δευτερευόντως, το διαλυμένο ΠΑΣΟΚ, αλλά και διάφορες μικρές κινήσεις και «όμιλοι προβληματισμού» (π.χ η «Δυναμική Ελλάδα», η ΡΙΚΣΣΥ κτλ).

Αποχαιρετώντας το ευρωπαϊκό όνειρο. Μέρος Β

...του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Τώρα γίνεται πλέον όλο και πιο φανερό, αφού έχουν καταρρεύσει στην πράξη οι ψευδαισθήσεις που ανέφερα παραπάνω, ότι η μόνη βιώσιμη οικονομικά και κοινωνικά λύση για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, που έχει βέβαια και αυτή σημαντικές προκλήσεις και δυσκολίες, αλλά όχι μη αντιμετωπίσιμες, είναι η άμεση και εθελούσια έξοδός τους από την ευρωζώνη, η οποία έχει καταστεί γι αυτές θανάσιμη παγίδα.

Αποχαιρετώντας το ευρωπαϊκό όνειρο. Μέρος Α

...του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Πολύς λόγος έχει γίνει τις τελευταίες ημέρες για τις γεωπολιτικές και οικονομικές συνέπειες αυτού που συνέβη στην Κύπρο, και για το αν το «όχι» της Κυπριακής Βουλής, που κατέληξε στο να συρθεί η χώρα σε μία επιεικώς οδυνηρή έως καταστροφική για την ίδια συμφωνία, είχε ουσιαστική πολιτική σημασία ή ήταν απλώς πυροτέχνημα.

Η αυτοχειρία της Μεταπολίτευσης

...του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Από την αρχή ήδη της μεγάλης κοινωνικής, πολιτικής και οικονομικής μετάλλαξης που υφίσταται η χώρα εδώ και 3 χρόνια, πολλοί διανοούμενοι και πολιτικοί αναλυτές έχουν προαναγγείλει το τέλος της Μεταπολίτευσης, με την αισιόδοξη προσδοκία της ανανέωσης του πολιτικού προσωπικού, της διόρθωσης των στρεβλώσεων και της διατήρησης των κεκτημένων της περιόδου αυτής.

Πουτάνα ηθική

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

   Με αφορμή μια πρόσφατη σχετική συζήτηση με έναν καλό μου φίλο, και τις έντονες αναμνήσεις που μου άφησε, θέλησα να καταγράψω και να μοιραστώ τις σκέψεις μου πάνω σε ένα διαχρονικό όσο και αμφιλεγόμενο θέμα: Ποιος είναι ο ρόλος του έρωτα στην ανθρώπινη ζωή, και πως επηρεάζει τον εκάστοτε πολιτισμό και τις αξίες μιας κοινωνίας; Και ακόμη παρά πέρα: ευσταθεί ο διαχωρισμός ανάμεσα στον «αγνό» και τον «χυδαίο» έρωτα, και αν ναι, με βάση ποια κριτήρια; Ποιος καθορίζει αυτά τα κριτήρια; Είναι διαχρονικά και αναλλοίωτα, ή μήπως όχι;

Τέχνη, αυθεντικότητα και διαχρονικότητα: η πολιτιστική «επανάσταση» και η κληρονομιά του ρεμπέτικου τραγουδιού: η από τα κάτω κοινωνική κριτική και το μεγαλείο της απλότητας

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Η μουσική αποτελεί από αρχαιοτάτων χρόνων, έναν από τους πιο αυθεντικούς κι όμορφους τρόπους έκφρασης και επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Η ομορφιά και η αυθεντικότητα της μουσικής, όπως και όλων των μορφών τέχνης, έγκειται στο γεγονός ότι επιτρέπει στον άνθρωπο να δημιουργήσει και να εκφραστεί όπως ακριβώς αισθάνεται, χωρίς να υποτάσσει τις απόψεις και τα αισθήματά του σε κανόνες, μοντέλα, κοινωνικές, ή οποιουδήποτε είδους συμβάσεις. Γι αυτό και η τέχνη, επιτρέποντας στον άνθρωπο να είναι ο εαυτός του, αυθόρμητος και ειλικρινής, είναι συνηθέστατα και το ιδανικό πεδίο για την διατύπωση κριτικής, που επιχειρεί να στηλιτεύσει τις αντιφάσεις και τα κακώς κείμενα της εκάστοτε κοινωνικής, πνευματικής, ενίοτε και πολιτικής, πραγματικότητας. Γιατί ο καλλιτέχνης, κατά τη στιγμή της δημιουργίας, δεν είναι υπόλογος σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό του και την τέχνη που υπηρετεί, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι δεν επηρεάζεται από το περιβάλλον στο οποίο ζει και δημιουργεί.

Η «θεωρία των άκρων»: μια κρίση ταυτότητας της «αστικής έννομης τάξης»

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Η άνοδος και ο τρόπος δράσης της Χρυσής Αυγής μονοπωλεί σε μεγάλο βαθμό το δημόσιο διάλογο, τόσο στα έντυπα, όσο και στα ηλεκτρονικά ΜΜΕ. Οι αντιδράσεις απέναντι στο φαινόμενο έχουν προκαλέσει έντονες διαμάχες και μεταξύ των κομμάτων του λεγόμενου «δημοκρατικού κοινοβουλευτικού τόξου», τα οποία, ανάλογα με την ιδεολογική τους παράδοση υποστηρίζουν από την δίωξη και την ποινικοποίηση της ΧΑ, ως την ανοχή και ενσωμάτωσή της.

Ωδή στην «αρία» ηθική

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

Πριν από λίγες ημέρες, ανακάλυψα τυχαία στο διαδίκτυο και διάβασα ένα άρθρο με τίτλο «Η Δημοκρατία καταδικάζει αθώα πλάσματα σε ισόβιο βασανισμό». Το άρθρο, γραμμένο το 1985, από τον καθηγητή Jacques Bauge-Prevost, μέλος του Ινστιτούτου Ψυχοσωματικών, Βιολογικών και Φυλετικών Επιστημών, θέτει ως στόχο να «θίξει προβλήματα του ανθρώπινου εκφυλισμού» και να «προτείνει συγκεκριμένα μέτρα βιοπολιτικής». Ο ιστότοπος που φιλοξενεί το κείμενο αυτό, φέρει την ονομασία «Οικολογία και Δράση: Πράσινη Πτέρυγα» με τον ιδιόρρυθμο υπότιτλο «Για το Φυλετικό Ανθρωπισμό και την Οικολογική Συνείδηση». Όπως είναι φανερό, ο ιστότοπος αποτελεί μια καταγέλαστη και βεβαίως αποτυχημένη προσπάθεια να συνδυαστεί ο φυλετικός ναζισμός και τα συνακόλουθα ρατσιστικά στερεότυπα, στην πιο ακραία μορφή τους, με δήθεν «οικολογικές ευαισθησίες».

Ο «κομμουνιστικός κίνδυνος» και η αποιδεολογικοποίηση της βίας

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου



    Με το πέρας τον εκλογών της 17ης Ιουνίου, τείνει να κυριαρχήσει στο δημόσιο λόγο μια συγκεκριμένη ερμηνεία της λαϊκής ετυμηγορίας. Η ερμηνεία αυτή δίνει έμφαση στον πολιτικό-πολιτισμικό διχασμό της ελληνικής κοινωνίας, που αποτυπώνεται στην άνοδο των «δεξιών» και «αριστερών» άκρων, έναντι ενός ιδεατού «φιλελεύθερου, φιλοευρωπαϊκού, μεταρρυθμιστικού τόξου», που υπερασπίζεται τον «ορθολογισμό», την «ελεύθερη οικονομία», τη «δημοκρατία», τον «πλουραλισμό», τα οποία όλα μαζί συναρθρώνονται στο λεγόμενο «ευρωπαϊκό κεκτημένο».

Το στίγμα και οι προκλήσεις της 6ης Μάη

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

    Ένα ερώτημα είναι κυρίαρχο σε σχέση με τις εκλογές της 6ης Μάιου καθώς και τις επερχόμενες του Ιουνίου: αποτέλεσαν απλή καταδίκη του Μνημονίου και τιμωρία του δικομματισμού που οδήγησε τη χώρα στο Μνημόνιο, και διαχειρίστηκε την κρίση με τρόπο αδιέξοδο, αναποτελεσματικό και κοινωνικά άδικο, ή αποτέλεσαν την απαρχή για μια ριζική στροφή στον διεθνή προσανατολισμό της Ελλάδας και τη σχέση της με την Ευρώπη; Με άλλα λόγια: επιβάλλει η λαϊκή ψήφος μια συνεργασία των «φιλοευρωπαϊκών» κομμάτων των «δυνάμεων της ευθύνης», με σκοπό την απλή τροποποίηση και «σταδιακή απαγκίστρωση» από το Μνημόνιο, χωρίς αλλαγή της βασικής του φιλοσοφίας, ώστε να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη, ή επιβάλλει μια αποφασιστική ρήξη με την νεοφιλελεύθερη συντηρητική ευρωπαϊκή ηγεσία και με την καταστροφική λιτότητα που έχει επιβάλλει, και η οποία απειλεί να τινάξει στον αέρα ολόκληρο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα;

Εκλογικές αλχημείες

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

    Εν όψει εκλογών, έχει φουντώσει η συζήτηση για τους συσχετισμούς δυνάμεων που θα προκύψουν στην επόμενη Βουλή, και αν αυτοί θα επιτρέψουν το σχηματισμό μίας «βιώσιμης» και «σταθερής» κυβέρνησης.

Πολιτική και Κοινωνική Δημοκρατία.

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου


Εισαγωγή

     Στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της κυριαρχίας του οικονομικού δόγματος της «ελεύθερης αγοράς», έχει ξεκινήσει, με αφορμή την παγκόσμια κρίση, μία συζήτηση για το κατά πόσο υπερεθνικοί οργανισμοί(ΔΝΤ, ΕΕ) και διεθνή οικονομικά συμφέροντα(αλλά και συμφέροντα οικονομικά ισχυρών κρατών εις βάρος ασθενέστερων) έχουν αποκτήσει τόση δύναμη, ώστε έχουν μετατρέψει τους καθιερωμένους θεσμούς πολιτικής αντιπροσώπευσης (κυβερνήσεις, κόμματα κτλ) από θεσμούς δημοκρατικής έκφρασης των απλών πολιτών σε υποχείριά τους. Η εντύπωση αυτή, καθώς ενισχύεται καθημερινά από τις εξελίξεις εντός και εκτός Ευρώπης, διαχέεται συνεχώς πλήττοντας καίρια την αξιοπιστία της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής συνταγματικής δημοκρατίας, ως συστήματος ικανού να επιτύχει την κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία, και θέτοντας επιτακτικά ένα κρίσιμο και όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο ερώτημα: Είναι η πολιτική δημοκρατία(με την έννοια των κλασσικών συνταγματικών πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων και των αντίστοιχων αντιπροσωπευτικών θεσμών και διαδικασιών) συμβατή με την κοινωνική και οικονομική ισότητα και δικαιοσύνη; Και αν είναι, ποια πολιτική ιδεολογία και ποιο πολιτικό πρόγραμμα μπορεί να διασφαλίσει μια υγιή ισορροπία μεταξύ των δύο;

Πολιτική και Κοινωνική Δημοκρατία. Επίλογος.

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου






6.Επίλογος: η «χρυσή τομή» μεταξύ ισότητας και ελευθερίας.

Πολιτική και Κοινωνική Δημοκρατία. Μέρος Ε'

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

5. Η ηθική και πολιτική θεμελίωση της σοσιαλδημοκρατίας, ως εξισωτικής και φιλελεύθερης θεωρίας: Η αρετή της μεσότητας του «Τρίτου Δρόμου»

Πολιτική και Κοινωνική Δημοκρατία. Μέρος Δ'

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

4. Η ιδεολογική οριοθέτηση της σύγχρονης σοσιαλδημοκρατίας: Το φιλελεύθερο συνταγματικό κράτος πρόνοιας απέναντι στους ολοκληρωτισμούς των δύο άκρων

Πολιτική και κοινωνική δημοκρατία. Εξίσωση ή δίλημμα; Μέρος Γ'

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

   3. Οι προκλήσεις και οι κίνδυνοι εκφυλισμού της πολιτικής δημοκρατίας: Από την οικονομική ελευθερία και την επιχειρηματικότητα στον οικονομικό ολοκληρωτισμό της Νέας Δεξιάς

Πολιτική και κοινωνική δημοκρατία. Εξίσωση ή δίλημμα; Μέρος Β'

 ......του Ραφαήλ Παπαδόπουλου

2. Ορθόδοξος Μαρξισμός και κινηματική αντικαπιταλιστική Αριστερά: Από την πολιτική στην κοινωνική δημοκρατία.

Πολιτική και κοινωνική δημοκρατία: Εξίσωση ή δίλημμα; Μέρος Α'

.....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου



Εισαγωγή


Στα πλαίσια της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της κυριαρχίας του οικονομικού δόγματος της «ελεύθερης αγοράς», έχει ξεκινήσει, με αφορμή την παγκόσμια κρίση, μία συζήτηση για το κατά πόσο υπερεθνικοί οργανισμοί(ΔΝΤ, ΕΕ) και διεθνή οικονομικά συμφέροντα(αλλά και συμφέροντα οικονομικά ισχυρών κρατών εις βάρος ασθενέστερων) έχουν αποκτήσει τόση δύναμη, ώστε έχουν μετατρέψει τους καθιερωμένους θεσμούς πολιτικής αντιπροσώπευσης (κυβερνήσεις, κόμματα κτλ) από θεσμούς δημοκρατικής έκφρασης των απλών πολιτών σε υποχείριά τους. Η εντύπωση αυτή, καθώς ενισχύεται καθημερινά από τις εξελίξεις εντός και εκτός Ευρώπης, διαχέεται συνεχώς πλήττοντας καίρια την αξιοπιστία της φιλελεύθερης αντιπροσωπευτικής συνταγματικής δημοκρατίας, ως συστήματος ικανού να επιτύχει την κοινωνική δικαιοσύνη και ευημερία, και θέτοντας επιτακτικά ένα κρίσιμο και όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο ερώτημα: Είναι η πολιτική δημοκρατία(με την έννοια των κλασσικών συνταγματικών πολιτικών και ατομικών δικαιωμάτων και των αντίστοιχων αντιπροσωπευτικών θεσμών και διαδικασιών) συμβατή με την κοινωνική και οικονομική ισότητα και δικαιοσύνη; Και αν είναι, ποια πολιτική ιδεολογία και ποιο πολιτικό πρόγραμμα μπορεί να διασφαλίσει μια υγιή ισορροπία μεταξύ των δύο;