Ο κίνδυνος εκτροχιασμού της Δημοκρατίας

....του Στράτου Καρακασίδη

Τη δεκαετία του ’30 στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες επικρατούσαν φασιστικά καθεστώτα, μεταξύ άλλων στην Ελλάδα, τη Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία, τη Γερμανία κ.α. Το ερώτημα που προκύπτει, δεν είναι ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ αυτών των καθεστώτων, αλλά γιατί δεν κατάφερε να λειτουργήσει η φιλελεύθερη Δημοκρατία σε τόσες πολλές χώρες εκείνη την εποχή.

Το φάντασμα του Μελιγαλά

....του Ραφαήλ Παπαδόπουλου 

Είναι ευρέως γνωστό ότι στοιχείο απαραίτητο για την οικοδόμηση και τη σταθεροποίηση των πολιτικών ταυτίσεων, είναι ο ορισμός ενός θανάσιμου προαιώνιου εχθρού, εσωτερικού ή εξωτερικού, που απειλεί τη συνοχή της ομάδας (έθνους, φυλής, τάξης κτλ), και συνεπώς πρέπει να εξοντωθεί και να απαξιωθεί πλήρως, προκειμένου η ομάδα να οδεύσει επιτυχώς προς ένα ιδανικό μεγαλείου ευημερίας και κυριαρχίας, που της έχει αδίκως στερήσει ο σατανικός και δολοπλόκος εχθρός. Η ιστορία μας δίνει ουκ ολίγα παραδείγματα του σχήματος αυτού, που παράγει πολιτικά μίση και πάθη, από το κάψιμο «αιρετικών» από την Ιερά Εξέταση, μέχρι και το ναζιστικό ολοκαύτωμα των Εβραίων.

Κι ύστερα ήρθε ο Σόιμπλε

...του Στέργιου Καλπάκη

Η περασμένη εβδομάδα ήταν αναμφίβολα η πιο γεμάτη που ζήσαμε το φετινό καλοκαίρι. Ο απολογισμός της όμως, έχει αρνητικό πρόσημο για τους –εδώ και μήνες- χειμαζόμενους πολίτες και προφανώς θετικό γι ‘αυτούς που πριν αλλά και κατά την κρίση αυγατίζουν τα κέρδη τους.

Η κηδεμόνευση έχει αποχρώσεις

Πολύπειρος πολιτικός αναλυτής μάς έλεγε προχθές: Ποιος θα μπορούσε να πει πριν από τέσσερα-πέντε χρόνια ότι θα ερχόταν ο Γερμανός υπουργός και θα ερήμωνε προληπτικά η πρωτεύουσα, ενώ θα ερχόταν ο Αμερικανός ομόλογός του και κανείς δεν θα το έπαιρνε είδηση…

Γλωσσάρι της κρίσης

Η κρίση έφερε στην επιφάνεια με πρωτόγνωρη ένταση τις συγκρούσεις και τις αντιθέσεις που εμφιλοχωρούσαν πάντα στο πολιτικό σώμα, αλλά δεν ήσαν εμφανείς. Η ανισότητα στην κατανομή πλούτου, π.χ., βάθυνε: οι φτωχοί πολλαπλασιάζονται γεωμετρικά, ενόσω ο πλούτος συγκεντρώνεται σε όλο και λιγότερους.

Εξω από την αρένα του συνεδρίου

Οι περισσότεροι ψηφοφόροι απ’ όσους έδωσαν το ιστορικό 27% στον ΣΥΡΙΖΑ περίμεναν από το συνέδριο ένα μήνυμα συνέγερσης και ελπίδας, σκληρές αλήθειες και δεσμεύσεις επί του πρακτέου, επί του αμείλικτου πραγματικού. Αυτοί οι 1,8 εκατομμύρια εκλογείς, οι μη τυπικά αριστεροί, περίμεναν ένα ενιαίο κόμμα ευρύχωρο και ανοιχτό, εξωστρεφές, όχι για να τους χωρέσει όλους, αλλά για να τους σκεφτεί, και κυρίως για να τους ανοίξει ένα παράθυρο στο μέλλον.

Η χρεοκοπία της ελληνικής τηλεόρασης

...του Στέργιου Καλπάκη

 

Όταν ένα μήνα πριν, η Κυβέρνηση έθετε τέρμα στην πολυετή λειτουργία της ΕΡΤ, δικαιολογούσε αυτήν της την απόφαση ως προσπάθεια εξυγίανσης της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Σύμφωνα με τον Κυβερνητικό Εκπρόσωπο, μόνο έτσι θα μπορούσε να την καταστήσει ανταγωνιστική προς τα ιδιωτικά μέσα και να την θέσει στα πλαίσια της υγιούς επιχειρηματικής δράσης στο χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Οι ταυτόχρονα τυχαίες(;) ειδήσεις για την ελληνική οικονομία

....του Δημήτρη Μάρδα

Οι «New York Times» και η «Wall Street Journal» την ίδια ημέρα, την Τετάρτη που μας πέρασε, ανακοίνωναν περίπου τις ίδιες ειδήσεις για την ελληνική οικονομία και το ζοφερό της μέλλον. «Λάθος συνταγή», «ανεπαρκείς και βεβιασμένες μεταρρυθμίσεις», «η Ελλάδα δεν πρόκειται να ξεπληρώσει ποτέ τα χρήματα που της δάνεισαν» και άλλα πολλά, ήταν τα όμοια νέα των δυο μεγάλων εφημερίδων των ΗΠΑ.

Εκτός ευρωπαϊκής τροχιάς

Η ανακοινωθείσα πώληση των μεγάλων εταιρειών υδάτων, ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, εντός του τελευταίου τριμήνου του έτους, πρέπει να συνεκτιμηθεί μαζί με τις πρόσφατες δηλώσεις του Επιτρόπου Ελεύθερης Αγοράς, Μισέλ Μπαρνιέ, και τις προτροπές του απελθόντος επικεφαλής του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιουνκέρ.

Απολύσεις, εκκλησία και εθνοπατέρες

....από τον Πριγκηπάκο

Συμπερασματικά για τα τεκταινόμενα των τελευταίων χρόνων έχουμε και λέμε: Η κυβέρνηση παραπονιέται, εμφανίζοντας συχνά τον εαυτό της ως θύμα της Τρόικας, ότι  πρέπει να κάνει τις απολύσεις που έτσι και αλλιώς δεσμεύτηκε και υπέγραψε να κάνει.

«Επιστροφή στο μέλλον»

....του Στέργιου Καλπάκη

Αθήνα, 18 Νοεμβρίου 2019

Δήλωση του Κυβερνητικού εκπροσώπου

«Τη στιγμή που ο ελληνικός λαός υφίσταται για ακόμη μία χρονιά σκληρές θυσίες ώστε να μπορέσει η χώρα μας να βγει από το τέλμα, παρατηρούνται φαινόμενα τα οποία λειτουργούν ανασταλτικά στην προσπάθειά μας για μεταρρυθμίσεις και το χτίσιμο μιας νέας Ελλάδας, ισχυρής στην Ευρώπη και τον κόσμο.

Ανασχηματισμός: Οι πετυχημένοι!

....του Δημήτρη Μάρδα

To κύριο ζητούμενο των πρόσφατων διαβουλεύσεων των δυο εταίρων της συγκυβέρνησης, ήταν άραγε η επαναλειτουργία της ΕΡΤ ή η εντονότερη συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία; Κατά πολλούς μάλλον το δεύτερο, αφού το πρώτο πρόβλημα το έλυσε η διαταγή του Προέδρου του Συμβουλίου Επικρατείας.

Η θεωρία των δύο άκρων

....του Νώντα Λειβαδίτη

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος απ’ τις τελευταίες – διπλές – εκλογές στις οποίες ένα ποσοστό της τάξεως του 6%, αποφάσισε την είσοδο του φασισμού στην ελληνική Βουλή. Το αρχικό σοκ διαδέχτηκε η περιέργεια και η ανάγκη να πέσει φως πάνω σε αυτό που ονομάζεται «Χρυσή Αυγή». Λίγο καιρό μετά όμως μοιάζουν όλοι να έχουν συνηθίσει την υπάρχουσα κατάσταση και να έχουν συμβιβαστεί.

Νέα πολιτική γεωγραφία

Το μαύρο στις οθόνες της ΕΡΤ ήταν ενδογενές ατύχημα, το οποίο ανεξαρτήτως της αρχικής στόχευσης, εντέλει εκτροχίασε την τρικομματική συνεργασία και γέννησε μια ασθενή κυβέρνηση. Πέραν του εσπευσμένου κυβερνητικού ανασχηματισμού, το ατύχημα ΕΡΤ φαίνεται ότι θα είναι αφετηρία βαθύτερων πολιτικών εξελίξεων. Η αποσκίρτηση της ΔΗΜΑΡ σημαίνει την απαρχή ριζικών διαφορισμών στην κομματική γεωγραφία και, περαιτέρω, στην πολιτική ψυχογεωγραφία.

Ενστικτο επιβίωσης της ΔΗΜΑΡ

Στο επίκεντρο της κυβερνητικής κρίσης βρίσκεται αίφνης η ΔΗΜΑΡ, η αποχωρούσα από το τριμερές κυβερνητικό σχήμα. Η Δημοκρατική Αριστερά βάλλεται ως προάγουσα την αστάθεια και υπαναχωρούσα. Είναι όμως έτσι; Αραγε η ΔΗΜΑΡ προκάλεσε το ατύχημα της μαύρης ΕΡΤ;

Μαθήματα μεταρρυθμιστικού ήθους

....του Στέργιου Καλπάκη

Η χρήση των ευφημισμών είναι ίδιον την ελληνικής πολιτικής κουλτούρας. Δεκαετίες τώρα έχουμε πήξει στη μεγαλορρημοσύνη. Όσο όμορφα κι ελπιδοφόρα είναι αυτά που ακούμε όμως, τόσο άσχημη είναι η καθημερινότητα που ζούμε.

Μερικοί σπινθήρες μετά το μαύρο

To μαύρο στις οθόνες της ΕΡΤ έφερε στην Ελλάδα ένα ιδιότυπο ρεκόρ: να είναι μια δημοκρατική χώρα της προηγμένης Δύσεως χωρίς δημόσια ραδιοτηλεόραση· ακόμη χειρότερα: με τη δημόσια ραδιοτηλεόραση βιαίως διακοπείσα. Οι μαύρες οθόνες έδειξαν την Ελλάδα σαν μια παράδοξη χώρα όπου ο δημόσιος χώρος και το συμβολικό απόθεμα συστέλλονται απροσδόκητα από τους κυβερνώντες, συμπαρασύροντας τους θεσμούς και το πολίτευμα σε σκληρές δοκιμασίες.

χωρίς θέμα

γίνεται όλο και πιο δύσκολο να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου.

Στο παραπάνω λινκ εικόνες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που υπάρχουν στη χώρα μας, λίγα χιλιόμετρα από το σπίτι μας, λίγα χιλιόμετρα από το καφενείο που πίνουμε καφέ. Όχι στο γκουανταναμο, όχι στην Τουρκία, όχι στο Αφγανιστάν. Οι φωτογραφίες είναι από εδώ. Τα πρόσωπα είναι ανθρώπων που πιθανώς να πέτυχες στο δρόμο τις προάλλες, ανθρώπων που περπατούσαν στην ίδια ακριβώς λεωφόρο που περπατούσες κι εσύ.

Τα σύμβολα στα ζάρια

Την Τετάρτη η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, ηλικίας 75 ετών, ήταν τρεις μαύρες οθόνες στην τηλεόραση και βουβές συχνότητες στο ραδιόφωνο. Ενα θρυμματισμένο απεργιακό πρόγραμμα έβγαινε ψηφιακά. Η βροχή εμπόδιζε συναυλίες και άλλα υπαίθρια. Οι φίλαθλοι συνωστίζονταν στις οδογέφυρες του Φαλήρου για να δουν τον τελικό Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού. Η ζωή συνεχιζόταν με πολλά πρόσωπα.

«Αντιρατσιστικό κι Αναποτελεσματικό»

....του Στέργιου Καλπάκη

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει η πολιτική ηγεσία του τόπου την έξαρση του ρατσισμού, της ρατσιστικής βίας και των ακροδεξιών συμπεριφορών αποδεικνύει περίτρανα, για ακόμη μία φορά την αδυναμία του πολιτικού μας συστήματος να σταθεί με σοβαρότητα απέναντι σ’ ένα σημαντικό πρόβλημα κοινωνικής παθογένειας.