Αχ αυτή η γλυκιά μου (sic!) έμπνευση..

....της Ροζίτα Ντιεματιάν

Αφήνεσαι στην έμπνευση ώστε να οδηγήσει αυτή το χέρι σου ή ό,τι άλλο τέλος πάντων και έτσι καθίστασαι για πολύ καιρό αδρανής με λόγια δίχως ουσία να περιγράφουν την καθημερινότητα σου! Και εκεί που παρακαλείς να έρθει αυτή η ριμάδα, απλά και μόνο για να μην περιμένει ο αρχισυντάκτης σου καιρό και να χρειάζεται να απολογείσαι κάθε φορά, περνούν οι μήνες (για να μην πώ τα χρόνια, και θεωρηθώ υπερβολική). Υπάρχουν βέβαια και οι τυχεροί που είναι ακόμα φοιτητές και έρχεται για αυτούς η εξεταστική! Αυτή που σε κάνει να φιλοσοφείς περισσότερο και από τους αρχαίους, που είναι ικανή να σε κάνει να καθαρίσεις μέχρι και τα σπίτια των γειτόνων και φυσικά να σου δείξει τι σημαίνει παίρνω έναν μικρό υπνάκο! Αυτοί τότε μεγαλουργούν, όχι για το πτυχίο τους βέβαια.

Μπορ Ντε Λο

....της Ροζίτα Ντιεματάν

11 χρονών .. τόσο ήμουν περίπου όταν πρωτομπήκα στο μεγάλο σπίτι.. μικρή η σημασία μου τότε. Απλά έστρωνα τα κρεβάτια και ετοίμαζα τα μπάνια των κυρίων. Γιατί αυτό ήταν ! Κυρίες με όλη τη σημασία της λέξεως. Μόνο τους αμάρτημα που συνέβαλαν στο να μη χωρίσουν οι μεγάλοι άντρες της εποχής από τις γυναίκες τους. Δεν τους το επέτρεπαν οι γαμήλιες συμφωνίες τους και δια τούτο έβρισκαν τις περισσότερες φορές το χάδι του έρωτα που τόσο είχαν ανάγκη στις δικές μου κυρίες. Το χάδι και την αγκαλιά μέσα σε μια αληθινή και ειλικρινή σχέση που κρατούσε μόλις λίγα λεπτά .Δεν ήταν άγριοι. Δε ζητούσαν περίεργα πράγματα. Απλά τη γλυκιά μυρωδιά του γυναικείου κορμιού και τη ζεστασιά των μαλλιών γύρω από τα χέρια τους, που τόσο έντονα και επιδεικτικά τους στερούσαν οι εν νόμο γυναίκες τους.

Τα χρυσά της δαχτυλίδια ήταν κάλπικα……

....της Ροζίτα Ντιεματάν

Μια ζωή φτιαχτή και ψεύτικη..μια μπάρμπι με ωραίο στυλ και μια γατίσια σπιρτάδα που γοήτευε τους πάντες στο πέρασμα της .. Είχε βλέπεις αυτό το κάτι, που τραβούσε τους ανθρώπους ανεξαρτήτου φύλου! Και το παραδέχονταν όλοι! Ίσως για αυτό και να την κρατούσαν κοντά τους .. διότι οι λιγοστές τις γνώσεις μαζί με την εμφάνιση και μια δόση κουλτουριάρικης νοοτροπίας, αποτελούσαν το ιδανικό πακέτο. Για τους τρεις πρώτους μήνες. Μετά όμως το “μολύβι” ξέβαφε . Η μάσκα αυτή κρατιόταν από μια μικρή κλωστή. Για αυτό και από την πρώτη στιγμή, γνωρίζοντας το τι μέλλει γενέσθαι , έπρεπε να βεβαιωθεί ότι θα κρατήσει αυτό που με τόσο λίγο κόπο είχε κατακτήσει!