Οι πολιτικοί δεν ακούνε την κοινωνία

Αυτή την κρίσιμη ώρα, ώρα θλίψης και ηττοπάθειας, η κυβέρνηση είχε μια ευκαιρία να τονώσει αδαπάνως το φρόνημα των πολιτών: να νομοθετήσει ένα φορολογικό σύστημα δίκαιο, αποτελεσματικό και ευεφάρμοστο. Δεν το έκανε. Μέχρι στιγμής, ό,τι διαρρέει ως νέα φορολογική νομοθεσία δεν φαίνεται να είναι ούτε απλούστερη ούτε δικαιότερη· αντιθέτως, τιμωρεί φορολογικά τις οικογένειες με παιδιά, σε ένα πληθυσμό υπό δημογραφικό μαρασμό, ενώ ταυτοχρόνως δεν μαθαίνουμε για κάποιο νέο δραστικό μηχανισμό προς ανάσχεσιν της φοροδιαφυγής.

Ομιλία του καθηγ. Γούναρη για τη σχέση Ελλάδας - Βαλκανίων με αφορμή τα 100 χρόνια από την Απελευθέρωση της Θεσ/κης

Μεταξύ παράδοσης και εκσυγχρονισμού. 
Ανασκοπώντας τη σχέση της Ελλάδας και των Βαλκανίων 
100 χρόνια μετά τους πολέμους του 1912-13

Σε ένα άρθρο του στο Έθνος, με τίτλο «Μισθοί Βουλγαρίας», ο δημοσιογράφος Γιώργος Δελαστίκ τονίζει «Πάει και τελείωσε! Η απόφαση της τρόικας είναι τελεσίδικη. Τέτοιους μισθούς θέλει και για τους Έλληνες. Μας το λένε και μας το επαναλαμβάνουν με κάθε ευκαιρία οι εκπρόσωποί της […] Η Ελλάδα ανήκει στα Βαλκάνια και θα ξαναγίνει τόσο εξαθλιωμένη όσο οι υπόλοιπες βαλκανικές χώρες».[1] Από όλες τις αυτο-ταπεινωτικές αναφορές της εποχής μας η Βουλγαρία, ως μέτρο σύγκρισης και ο υποβιβασμός της πατρίδας μας από «ευρωπαϊκή» σε «βαλκανική χώρα» είναι οι συχνότερες. Είναι πάγια τακτική του Τύπου να υποδαυλίζει την οργή, βάζοντας το δάχτυλο στην πιο βαθειά πληγή. Και ο πόνος είναι μεγαλύτερος, όταν αναλογίζεται κανείς πόσο πρόσφατη είναι η εποχή που η Ελλάδα επαναπροσέγγιζε τα Βαλκάνια με τον αέρα μιας επιτυχημένης ευρωπαϊκής χώρας. Τόσο πρόσφατη, ώστε ακόμη επιβιώνουν τρία πανεπιστημιακά τμήματα, που σκοπό είχαν να προετοιμάσουν τους χειριστές αυτής της φιλόδοξης διείσδυσης. Προφανώς η σημασία των συγκρίσεων αυτών έγκειται στο γεγονός ότι η σχέση Ελλάδας Βαλκανίων είναι ιδιάζουσα. Δεν πρόκειται για απλή γειτονία. Θα προσπαθήσω να αναδείξω το βαθύτερο χαρακτήρα της και να επιχειρηματολογήσω πως την πιο σημαντική τομή της, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν οι Βαλκανικοί Πόλεμοι του 1912-13.

transportation today?

Έστριψα αριστερά, εκεί που απαγορεύεται, μα στρίβει όλη η γειτονιά, εκεί που απαγορεύεται, μα το κάνουν όλοι, εκεί που απαγορεύεται μα φέτος μόνο έχουν γίνει 6 θανατηφόρα τροχαία. Δεν γκρίνιαξα πολύ στον τροχονόμο, άδικο είχα έτσι κι αλλιώς, τί να του πω; Μου είπε, πλήρωσε την κλήση και πήγαινε στο τμήμα να δεις για το δίπλωμα. Σκεφτόμουν ότι χρειάζομαι το αυτοκίνητο για τη δουλειά.

Αναζητώντας το τέλος

Έως αργά το βράδυ, όταν γράφονταν αυτές οι γραμμές, το Eurogroup δεν είχε ανακοινώσει την απόφασή του για την πορεία του ελληνικού χρέους. Δυόμισι χρόνια μετά την πρώτη επιχείρηση διάσωσης, που υποσχόταν ότι θα επέλυε διά μιας την κρίση χρέους, η Ελλάδα παραμένει βυθισμένη στην αβεβαιότητα, πολύ χειρότερα από ποτέ. Διότι το θέμα πια δεν είναι αν θα λάβουμε την ήδη πολυκαθυστερημένη δόση του δεύτερου πακέτου διάσωσης, αλλά αν θα τερματιστεί το αφόρητο καθεστώς αβεβαιότητας και ομηρίας, που έχει παραλύσει την οικονομία και πληγώνει διαρκώς την κοινωνία.

Blood in Mobile

Αγαπάς το κινητο σου; Ξανασκέψου το!

Αγαπάμε τα κινητά μας τηλέφωνα. Οι δυνατότητές μας να επιλέξουμε μεταξύ διαφορετικών μοντέλων, ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερη. Αλλά η παραγωγή κινητών κρύβει μια σκοτεινή, γεμάτη αίμα, ιστορία.

Μετά το Ναυαρίνο

Διάχυτη αίσθηση: κάναμε ό,τι μπορούσαμε, και πέρα από το όριο αντοχής. Ματώσαμε, και διαρκώς αιμορραγούμε από ανεργία, ύφεση και ξενιτεμό. Κάναμε ό,τι μας είπανε, σοκαρισμένοι, σπαρταρώντας. Τώρα;

Πόσα παιδιά μπορούν να χωρέσουν σε μια τάξη;

...από μια φοιτήτρια Παιδαγωγικού

Πόσα παιδιά μπορούν να χωρέσουν σε μια τάξη; Πόσα παιδιά, έξυπνα, καλά, με άποψη, επιχειρήματα, με διαφορετικά βιώματα; Πόσα παιδιά χαρούμενα κι ευτυχσμένα, πόσα παιδιά πονεμένα και θλιμμένα; Κάθε παιδί και μια διαφορετική ιστορία. Κάθε παιδί με διαφορετικό παρόν και παρελθόν. Κάθε παιδί με διαφορετικό μέλλον. Και αυτό εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από εμάς, τους δασκάλους και τις δασκάλες, εκτός από τους γονείς τους. Πόσο μεγάλη ευθύνη είναι αυτή για έναν ή μία εκπαιδευτικό; Το πόσο έχει αντιληφθεί την ευθύνη αυτή είναι αυτό που καθορίζει το πόσο καλός ή καλή είναι.

Φωτογραφίες ενός κόσμου που αλλάζει

Φωτογραφίες από ένα 2012 δύσκολο, γεμάτο συναίσθημα, συγκίνηση, πόνο, χαρά, πόλεμο, θάνατο, ζωή, δημιουργία, καταστροφή. Ένα ακόμα βήμα ενός κόσμου που αλλάζει, αλλά δεν έχει αποφασίσει ακόμα προς ποια κατεύθυνση.

A beautiful mind

...της Άννας Ζάχου

Τελικά η οξυδέρκεια οδηγεί στην αυτοκαταστροφη;;;; ποιά είναι η λεπτη γραμμη αναμεσα στην ιδιοφυια κ την τρελλα;;;; ειναι η τρελλα μια εξοδος διαφυγης; μια βαλβιδα εκτονωσης; στους δαιδαλωδης λαβυρινθους των ξεχωριστων μυαλων υπαρχουν κρυφες σκοτεινες πορτες,οπου ξεκουραζονται, χαλαρώνουν;;;

μαθαίνοντας την αλφαβήτα

[ Λόγω απουσίας έμπνευσης ή διάθεσης, λέω ν' ανεβάσω μερικά παλιότερα απ' το ΜΟΝΟ. Εδώ το σεντόνι απ' το τεύχος 1 της 31/1/12]