Απομάκρυνση

...της Ζωής Παπαδοπούλου

Τί κομπασμός;
Τα θεωρούσαμε όλα προφανή.
Αναβρασμός μες στη νεανική πυγμή μας.

Μικροί σταλαγμίτες

...της Ζωής Παπαδοπούλου

Έβλεπα παντού πινακίδες για τον Νότο.

«Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΑ ΝΟΤΙΑ.»
Έτσι απλά.
Η ευτυχία βρίσκεται στα νότια.
Όμως ποτέ μου δεν τις ακολούθησα.
Κι ένιωθα ελεύθερος.
Έτσι απλά.
Ένιωθα ελεύθερος.

Παρωπίδες

....της Ζωής Παπαδοπούλου

Ορθογώνιο παράθυρο

-όχι απαραίτητα μέσα σε τοίχο-

μια παλάμη που παίζει κρυφτό

με τον αιώνιο έρωτα, ονόματι "διακόπτης".

Δυο μάτια που αναμένουν την αυγή-

τότε είναι πιθανότερο να σε δω.

Να 'σαι εδώ.

Απλή λογική. Στείρα

Σημάδια παρακμής

....της Ζωής Παπαδοπούλου

Χαμένοι στην ύλη, στην όψη, στο γυαλί
χάσαμε αυτό που λένε την ουσία,
αιχμάλωτοι και μεθυσμένοι σε μια αντίληψη στρεβλή,
πως δήθεν κυνηγάμε ιδανικά, δημοκρατία.
Με πόση ευκολία- αφέλεια- κυνικά αυτοσαρκάζεσαι
και μοιάζεις
υπεράνω, δεν είναι αλήθεια
πραγματικά αποζητάς ιδιοτελώς το κάτι παραπάνω
ΔΙΣΤΑΖΕΙΣ.

Ασφάλεια

....της Ζωής Παπαδοπούλου

Πώς να συμβιβαστώ

με ανύπαρκτες διαβεβαιώσεις

από χείλια έμπειρα

που απαγγέλουν πειστικά τις διάφορες της αλήθειας αποχρώσεις;

Συμπόσιο

....της Ζωής Παπαδοπούλου

-Θέλεις λίγο κρασί;

…

Ναι, σωστά δεν έχω ποτήρι. Μα δεν το χρειάζομαι,

γιατί είμαι εγώ που διψώ για το μεθυστικό σου βλέμμα.

Θα θελα πολύ να σε υποδεχτώ φιλόξενα στις γυάλινες κοιλότητες μου

-καλωσόρισες-

τρυφερά να σ’ αγγίξω εγώ και μόνο, με κτητικότητα να σε γευτώ,

να αντιληφθώ την ανθρώπινη ουσία σου,

Για λίγο να υπάρξω ως το δοχείο της υπάρξεώς σου.

…

Η αποταμίευση

....της Ζωής Παπαδοπούλου

Σαν περιστέρι με κομμένα τα φτερά πετάω

πάνω από χώμα μαύρο από τις μολυβένιες σφαίρες

των ηφαιστείων τους ατμούς

απ’ τη φθαρτή ανάσα των ανθρώπων

τους παγερούς της θάλασσας τριγμούς

τις παπαρούνες –στάλες αίμα- πλάι στους γερανούς

πληγώνομαι απ΄ τα αγκάθια των ελάτων

και να σκεφτείς κάποτε νόμιζα πως ήταν φίλοι μου-

νόμιζα

νόμισμα ολόχρυσο η ζωή (σοφά τα λόγια του ποιητή)

ωστόσο, δυστυχώς ποτέ δεν έμαθα να αποταμιεύω-

δυστυχώς.

Υγρασία

....της Ζωής Παπαδοπούλου

 

Τα χέρια μας έλουζε ιδρώτας

πρώτα έλουζε και τις σκέψεις μας

κι οι λέξεις μας έλιωναν πριν να φανερωθούν

θα ενωθούν σα σύννεφα τα στήθη

λήθη- έσβησαν όλα εκτός από σένα

ένα μόνο αρκεί να πω

Η πάλη

.....της Ζωής Παπαδοπούλου

Δύο                         μια
σώματα                    πάλη
ισοϋψή                     εμφύλια
στιλπνά                    για
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΑ.          κάθε
το                           απόφαση
ένα                          που
κατάματα                  τα
στο                          στοιχειώνει.
άλλο                         Εγώ
Μια                           ή
παράξενη                   αυτός;
συνάφεια                   Αυτός
μεταξύ                       ή
τους,                         εαυτός.

Δι' ευχών

.....της Ζωής Παπαδοπούλου

     Για 'σένα υπέρλαμπρο, παντοδύναμο κέρδος

στο βωμό κατευθύνω

τα κομμάτια της ψυχής μου

Μεταφορές

.....της Ζωής Παπαδοπούλου

   Σε μουντές διαδρομές

Κάτω από τα ανακριτικά της πόλης φανάρια
Σε βήματα, πατημασιές, ανακαλύπτοντας αγνώστων χνάρια
Που δεν εφάνησαν ποτέ, ας πούμε ανθρώπων.

Τις αγορεύειν βούλεται;

....της Ζωής Παπαδοπούλου

   Κι όταν αυτοί εξέδωσαν την είδηση,

Δε γνώριζαν τι σήμαινε συνείδηση

Κι όταν σωρεία ψέματα ΠΟΥΛΗΣΑΝ για αλήθεια

θέμα δεν έγινε, γιατί ήταν συνήθεια.