…..του Στέφανου Σίνου
Κατάληψη. Μια λέξη που άλλοι αγάπησαν, άλλοι μίσησαν. Μία έννοια που έχει φέρει τα πάνω κάτω στην κοινωνική ζωή των ανθρώπων, στην πολιτική τους ζωή, ακόμα και στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Κάποιοι την αγάπησαν γιατί εξέφραζε τα πολιτικά τους «πιστεύω», την τάση επανάστασης που κρύβανε μέσα τους, τις αριστερές τους ή και ανεξάρτητες απόψεις. Την κάνανε «δική» τους γιατί χάνανε μάθημα (!), γιατί (ειδικά στο λύκειο) μπορούσανε να καθίσουν έξω από το σπίτι για έναν λόγο όλο το βράδυ, γύρω από την φωτιά που ανάψανε με την βοήθεια βιβλίων, καρεκλών και θρανίων του σχολείου ή του πανεπιστημίου και φυσικά και του αγαπημένου σε κάθε έφηβο και νέο, πια, αλκοόλ. Υπάρχει βέβαια και η άλλη όψη του νομίσματος. Αυτοί που δεν θέλουν την κατάληψη. Δεν την θέλουν γιατί έχουν διαφορετικές πολιτικές απόψεις, γιατί δεν θέλουν να χάσουν μαθήματα, γιατί έχουν άλλη άποψη για την έννοια «επανάσταση» και «κράτος». Αυτοί συνήθως παραμερίζονται, όχι για τις απόψεις τους αλλά από τον γενικό πανζουρλισμό της έκφρασης κάθε νέου «ας χάσουμε και λίγο μάθημα, ο Έλληνας μαθητής είναι ο πιο σκληρά εργαζόμενος». Σωστή η λάθος είναι μια άλλη συζήτηση.
