Ο προφητικός Thomas Malthus και οι επιπτώσεις του υπερκαταναλωτισμού στις αρχές του 21ου αιώνα

....του Χρήστου Λ. Βάντζου

Ποτέ άλλοτε η έννοια του αναχρονισμού δεν υφίστατο ως εξόφθαλμη πραγματικότητα, για το σύνολο –κυριολεκτικά – του παγκόσμιου πληθυσμού, όσο στις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του 21^ου αιώνα. Από τη μία η παγκόσμια κυριαρχία της νεοφιλελεύθερης πολιτικής, μέσω της οποίας οι κοινωνίες ανά τον πλανήτη τείνουν να επιστρέψουν στην προ του 1848 εποχή, τόσο σε βιοτικό όσο και σε πολιτισμικό επίπεδο. Η μόνη, καθαρά επιφανειακή διαφορά, συνίσταται στο ότι το υποχθόνιο σύστημα κοινωνικού ελέγχου έχει αλλάξει ιδεολογικό μανδύα αλλά και κατευθυντήριες γραμμές και πεδία δράσης σε ό, τι αφορά τη διαμόρφωση συνειδήσεων. Αντί για αναζωπύρωση των παθών των αξιών που σχετίζονται με την παράδοση – θρησκευτικές ή εθνικές πεποιθήσεις – υπάρχει αναζωπύρωση του πάθους του ασύστολου καταναλωτισμού αγαθών και υπηρεσιών από το σύνολο της ανθρωπότητας. Από την άλλη, οι αναχρονιστικές πεποιθήσεις και, κυρίως οι πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις των σκεπτικιστών της αστικής κοινωνίας του 19^ου αιώνα, όταν δηλαδή η νέα μορφή της παγκόσμιας κοινωνίας – τουλάχιστον για τον τότε πολιτισμένο κόσμο – βρισκόταν στα σκαριά, τείνουν προς μία ανατριχιαστική επαλήθευση, με ό, τι δυσάρεστο αλλά και επικίνδυνο συνεπάγεται το γεγονός αυτό, όχι μόνο για την πορεία, ίσως, ακόμη και την επιβίωση του πλανήτη.

Ο νέος εγχώριος κοινωνικο – πολιτικός διαχωρισμός

.....του Χρήστου Λ.Βάντζου

Μερικές φορές υπάρχει πλήρες παράδοξο ανάμεσα σε ό,τι βλέπουμε και ό,τι ακούμε. Ανάγνωση αποφάσεων ή διαγγελμάτων παρουσιάζονται ως εξωραϊσμένες και ήρεμες εικόνες παρά τις «σεισμικές» επιπτώσεις που μπορεί να έχει η εφαρμογή τους. Μια τέτοια εικόνα ήταν και το διάγγελμα του πρώην πρωθυπουργού της χώρας Γεωργίου Αν. Παπανδρέου στις 10 Μαϊου 2010 από το λιμάνι του ακριτικού Καστελόριζου. Το γαλήνιο φόντο της ηλιόλουστης θάλασσας, με τα καΐκια και τα καραβάκια να αρμενίζουν αμέριμνα δε σύναδε επ’ ουδενί με την απόφαση που ανακοίνωνε στον ελληνικό λαό περί της εισόδου της χώρας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό οικονομικής στήριξης και στο ΔΝΤ.

Η ιστορική συνέχεια και το άγνωστο τέλος

....του Χρήστου Λ. Βάντζου

Την τελευταία περίοδο έχουν γραφτεί εκατοντάδες μελέτες και έρευνες και έχουν υπάρξει ατέλειωτες ώρες συζητήσεων και διατυπώσεων ανάμεσα σε κάθε κοινωνική ομάδα, σχετικά με την οικονομική κρίση που μαστίζει την ανθρωπότητα. Τα ισχυρά κέντρα εξουσίας ανά τον πλανήτη, στα οποία περιλαμβάνονται τα ΜΜΕ, το -πλήρως αλλοτριωμένο και καθοδηγούμενο από τα golden boys- παγκόσμιο τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά και οι επικεφαλείς των κυβερνήσεων ωθούν σκόπιμα, μέσω των δηλώσεων και της πολιτικής δράσης τους, στην πεποίθηση ότι η κρίση αυτή ξεκίνησε με το γεγονός του 2007, με την κατάρρευση του τραπεζικού ομίλου Lehmann brothers στις Η.Π.Α. και ότι πριν από αυτό η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού που ασκούνταν για πάνω από 2 δεκαετίες είχε επιφέρει τεράστια οικονομική και κοινωνική άνθιση, η οποία ανακόπηκε απότομα από την κακοδιαχείριση της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα και, ακόμη, ότι οι κοινωνικές αναταραχές του 2011 αποδίδονται στο βάρος ακριβώς αυτής της οικονομικής κρίσης.