Θεσσαλονίκη. Η πανσέληνος. Ο Αύγουστος.

....του Θωμά Καλοκύρη

 Θεσσαλονίκη. Η πανσέληνος. Ο Αύγουστος.

Το αχνό ηλιοβασίλεμα πάνω απ’ τα φώτα της πόλης και κάτω από μια πανορώσα οντότητα - το ολόγιομο φεγγάρι. Το φεγγάρι, που παρόλη τη λαμπρότητα του είναι εκεί για να μας θυμίσει πως το φως του είναι δανεικό. Πώς δανεικό είναι κι αυτό.

Αντιφάσεις

...του Θωμά Καλοκύρη

Αντίφαση, εναλλαγή. Χαρακτηρίζουν τη διάθεση και τη σκέψη μας. Μα μήπως κι η ζωή διαφέρει; Το σκοτάδι και το φως. Η χαρά κι η θλίψη. Η ζωή κι ο θάνατος. Η ύπαρξη κι η ανυπαρξία. Ζεύγη αντιθέτων.

Ερωτικό

...του Θωμά Καλοκύρη

Σε θέλω κάθε μέρα σαν & πρώτα,

είσαι η ρήξη στου τοίχου την ανία.

Στης ζωής μου τη συνήθη ρότα,

το όνομα σου η μαγική της μνεία.

Μια Τρίαινα στην Άβυσσο

...του Θωμά Καλοκύρη

Είναι τρεις το πρωί. Είναι ανήσυχος. Έξω ψιχαλίζει. Είναι αυτή η βροχή του καλοκαιριού που προκαλεί μια ανεξήγητη διέγερση των λεπτών μας -σχεδόν ανεπαίσθητων- αναζητήσεων και αμφιβολιών. Αμφιβολία. Αναζήτηση. Ανησυχία. Τ' αντίθετα τους η Γαλήνη, η Ηρεμία, η Σιγουριά. Η ζωή μας μια μόνιμη αμφιταλάντευση ανάμεσα σ’ αυτά, στον κίνδυνο και στη σιγουριά, στο άπιαστο και στο σταθερό.

Οι (φανταστικές;) ερωτήσεις μιας μελαχρινής πριγκίπισσας και ο (επινοημένος;) μονόλογος ενός άψυχου αντικειμένου στον άδειο χώρο μιας σκοτεινής σοφίτας.

....του Θωμά Καλοκύρη

«Τι είμαι;

Χμ.. είμαι ένα παλιό παιχνίδι.

Λίγο σκονισμένο. Κάτι σαν στρατιωτάκι.

Κάτι σαν κουκλάκι. Κάτι σαν κουκλάκι- στρατιωτάκι.

Είμαι ακόμη χρήσιμο, αν με πλύνεις και με προσέξεις.

 Αν και λίγο οι ραφές μου στην πίσω δεξιά μεριά έχουν αρχίσει να ξεχειλώνουν.

Σίγουρα θα μπορέσεις να βρεις κάτι καλύτερο από μένα, κάτι πιο καινούργιο, πιο λαμπερό. Ίσως και  τρισδιάστατο, ποιος- ξέρει.

Μελλοθάνατοι

....του Θωμά Καλοκύρη

Είσαι, ακόμη είσαι,

ό, τι όμορφο σκέφτομαι ∙

δεν ξέρω αν αυτό είναι αγάπη,

ή απλά ένα ακάλυπτο κενό,

που πρέπει να αναπληρώσω όσο ζω,

χωρίς ποτέ να βρω την άκρη.

Διάττοντες Αστέρες

....του Θωμά Καλοκύρη

Σκοτάδι πυκνό ∙ το βλέμμα χαμηλά, τα βλέφαρα σφραγιστά, το στόμα μουδιασμένο. Σκέψεις στενάχωρες, ανούσιες, μάταιες, έρμαια της ίδιας του της φύσης της θνητής, της ανθρώπινης, του άγριου εκείνου ενστίκτου. Του ενστίκτου επιβίωσης, της δίψας, της πείνας, της σεξουαλικής επιθυμίας, της ανάγκης για αναγνώριση, για επικράτηση, για εκδίκηση.

(Ανα)θεώρηση της πολιτειακής μας ευθύνης

....του Θωμά Καλοκύρη

«Επεί δε πολιτεία μεν και πολίτευμα σημαίνει ταυτόν, πολίτευμα δ’ εστι το κύριον των πόλεων, ανάγκη δ’ είναι κύριον ή ένα ή ολίγοις ή οι πολλοί προς το κοινόν συμφέρον άρχωσι»

(Αριστοτέλης, Πολιτικά ΙΙΙ, 1279α)

Η ερώτηση της σκιάς

....του Θωμά Καλοκύρη

«Είσαι ευχαριστημένος από τη ζωή σου;»

Η ερώτηση τίθεται στον εαυτό μου από τη σκιά.

Η σκιά είναι παντού, η σκιά είναι εγώ.

Και πάω στο σκοτάδι για να διώξω τη σκιά.

Και γίνομαι εγώ η σκιά…

Και έτσι τώρα η ερώτηση τίθεται στον εαυτό μου από τον εαυτό μου:  «είμαι ευχαριστημένος από τη ζωή μου;»

Ηθική (Απ)αξίωση

...του Θωμά Καλοκύρη

Σε καιρούς ελλείμματος πολιτικής νομιμοποίησης, οικονομικής ακαμψίας και πολιτιστικής κρίσης, είναι λογικό και ,ως ένα βαθμό, ευκταίο να κλονίζονται και να αναθεωρούνται αξίες και ιδανικά, σφυρηλατημένα επί χρόνια στο εργαστήρι της κοινωνίας. Τι είναι η ηθική; Έννοια αφηρημένη, σχετική και διαφέρουσα ανά το χρόνο και την εποχή. Ότι είναι ηθικό, είναι νόμιμο; Ότι είναι νόμιμο, είναι ηθικό; Ηθική και νόμος αλληλεπικαλύπτονται σε μια σχέση επαλληλίας.

Πίνακας

...του Θωμά Καλοκύρη

Ένα άγγιγμα στα χείλη, μία ρακέτα για δυο, ήλιος.

Το γράψιμο είναι σαν τη ζωγραφική ∙

σχηματίζεις τοπία και τα γεμίζεις συναισθήματα.

Ατλαντίς 9.757 π.χ.

 ....του Θωμά Καλοκύρη

Ο συναγερμός καλύπτει τις φωνές και ο μόνος ήχος που διακρίνω είναι αυτός των βημάτων μου στη λάσπη. Τρέχω να τους ξεφύγω. Χάνομαι μες στο σκοτάδι. Βήματα πλησιάζουν.