Το κράτος είμαι εγώ #2

....του Κωνσταντίνου Κολοκυθά

Πέρασε καιρός αλήθεια, από τότε που είπα να καταπιαστώ κι εγώ με αυτό το θέμα, και αποφάσισα μετά από λίγο ψάξιμο να το ολοκληρώσω σιγά-σιγά.

Το κράτος είμαι εγώ #1

....του Κωνσταντίνου Κολοκυθά

Γράφω τούτες τις αράδες, ενώ ο καιρός παίζει απίστευτα τερτίπια έξω..Ενώ μετά από τρεισήμισι χρόνια φοιτητικού βίου στην Φλώρινα, συνειδητοποιείς ότι η χειμερινή μετάβαση του τόπου σε Σιβηρία είναι γεγονός για κανα τρίμηνο, παρ’ όλα αυτά για έναν Καταυλακιώτη, όπως η αφεντιά μου, οι εικόνες θα είναι πάντα πρωτόγνωρες. Φούλ στόπ και να με συγχωρείτε για την παρέκβαση…..

Τσιγγάνικο γλέντι

....του Κωνσταντίνου Κολοκυθά

Χορεύει η νύχτα

στον ρυθμό των βιολιών και της φωτιάς

και δεν την νοιάζει κι αν καεί

η μπόλια του ερέβους που φορά,

έχει κρεμάσει και στ’ αυτί της

το φεγγάρι.

Χρησμού Φωνή

.....του Κωνσταντίνου Κολοκυθά

  Μια απ’ τις τελευταίες Σίβυλλες

-ίσως κι η τελευταία-

μες στους εξαγνισμένους καπνούς

δάφνης καιγόμενης

απλώνει το αυτί της

στο βουβό

και αινιγματικό

στόμα του «υπερπέραν».

Η Ώρα των ευθυνών & ο Ντοστογιέφσκι.

....του Κωνσταντίνου Κολοκυθά

Ο πνευματικός κόσμος, το σπουδαιότερο  συστατικό της ανθρώπινης ύπαρξης, αποκηρύσσεται ούτως ή άλλως, ενώ απορρίπτεται με ένα είδος θριάμβου, ακόμη και μίσους. Ο κόσμος έχει προκηρύξει την επικράτηση της ελευθερίας, μα τι βλέπουμε στην ελευθερία αυτή;