Ο κόσμος τη νύχτα...

.....από την Πηνελόπη Ζουμπουλάκη

Ο κόσμος τη νύχτα....  

Εδώ

....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη 

 Βρες έναν τρόπο να μου δείξεις

πως είσαι εδώ.

Προσπαθώ να σε δω

μα εσύ χάνεσαι αδιάλειπτα

εκεί που δε φτάνω να κοιτάξω.

Ωδή στην αταξία

....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

Ο κόσμος, όπως τον θέλουν οι Γερμανοί.

Η νίκη της καλοσύνης και της υπομονής

....από την Πηνελόπη Ζουμπουλάκη

    Μια πολύ γλυκιά κυρία, μου διηγήθηκε τα παρακάτω:

-Τον άνδρα μου τον παντρεύτηκα με προξενιό. Όμως χωρίς να το ξέρω, εκείνος αγαπούσε και είχε χρόνια δεσμό με μια κοπέλα, που οι δικοί του δεν την ήθελαν, αλλά αυτός δεν έπαψε ποτέ να την αγαπά.

~Δείξε_\/_ Έλεος~

.....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

Εσύ που βιάστηκες να σφίξεις της ελευθερίας μου τον ξύλινο ποδόγυρο

αλυσοδένοντάς τον πάνω στο αγκαθωτό νερό

Εσύ που υπέστης της αγάπης μου το δόσιμο

και γέμισες καρφιά την εύπλαστη χαρά μου

Εσύ που σήκωσες το βλέμμα πάνω μου

ψυχρά πυροβολώντας

και σκορπίστηκαν οι στάχτες της φτωχής καλοσύνης μου ολόγυρα

Πες μου

σκέφτηκες ποτέ... γιατί;

milă de mine

Θυσίαν εσπερινήν

.....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

  

Φεύγουμε.

Προτάσεις Εικόνων

....προτάσεις φωτογραφιών από την Πηνελόπη Ζουμπουλάκη

Μια εικόνα χίλιες λέξεις και πολλά -πολλά συναισθήματα. Δέος , συγκίνηση, θυμός, οίκτος, συμπάθεια, ευθυμία. Τί σκέψεις προκαλούν σε εσένα οι παρακάτω εικόνες;

Ω γλυκύ μου έαρ

.....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

Στέκεις εκεί, ανάμεσα σε πλήθος διχασμένο,

σφίγγεις τα χέρια, αγωνιάς με πρόσωπο θλιμμένο.

Δεν ξέρεις τι έχει συμβεί, ποια είναι η αιτία

για τούτη την κατάφωρη κι επαίσχυντη αδικία.

ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ: ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ (ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ, ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο)

.....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

Πώς άρχισαν τα πράγματα μη με ρωτάς.

Γιατί ούτε που θυμάμαι.

Το μόνο που θυμάμαι είναι

ότ' είδα τα μάτια σου να αστράφτουν από μακριά

λάμψεις οικείες, θαλπωρότροφες, αδάμαστες μες το εξημέρωμά τους

τόσο όμορφες, που έμεινα έκπληκτη για το πώς ταίριαζαν

με το λιγοστό φως στα φαναράκια του διερευνητικού μου βλέμματος.

Τέτοια γλυκιά αντίθεση και, όμως, τέτοια απαράλλαχτη πηγή φωτός

στους φωτισμένους κόσμους μας.

Κι έτσι σιώπησα.

Το ασύλληπτο μεγαλείο του μικρόκοσμου και του μακρόκοσμου που μας περιβάλλει

....από την Πηνελόπη Ζουμπουλάκη

... αποτελεί μια άριστη αφορμή να συνειδητοποιήσουμε όχι μόνο το πλήθος των πραγμάτων που αγνοούμε για το σύμπαν, αλλά και την ταπεινότητά μας.

Δείτε και... θαυμάστε (με τη συνοδεία όμορφης και υποβλητικής μουσικής στο υπόβαθρο):

http://htwins.net/scale2/lang.html


- Κυλήστε τον δρομέα στην οριζόντια μπάρα για μεγέθυνση ή σμίκρυνση.
- Κάνετε κλικ με το ποντίκι πάνω σε κάθε αντικείμενο, για πληροφορίες που το αφορούν.

Μετα-.....-ισμός: μία κρυπτογραφημένη μνεία

....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

Στον κλίβανο της αποτεφρωμένης πελαγίσιας παλινδρόμησης

-Μην πτοείσαι καρδιά μου!-

ρύγχος κενού σε ατόφιο ματαιοζύγι,

θέσφατο ξίφους του ακατέργαστου σκοταδιού...

Κι εσύ στενοχωριέσαι στις κλειστές πύλες του αδιάφορου,

χρονοδίνη της σιωπής που σφάζει τους ανέμους!

Το ξέρεις πια, δεν ήταν που κοιλοπονούσε η Δηϊδάμεια

καθισμένη στους γκρεμούς του κόσμου, στην πέτρα του στερνού κι ακυοφόρητου.

Οι λόγοι που καταλαβαίνεις, πιο λίγοι από τότε, χάνονται πιο μακρόσυρτα απ' το τίποτα.

Ούτε εμείς, ούτε κι οι άλλοι που προσπάθησαν να δαμάσουν το παράταιρο

-και είδαν πως οι ποιητές ανασαίνουν σαθρά αγριόχορτα λογαριασμένα για μακροτάξιδα σαλπίσματα-

καταλαβαίνουν τη συμφορά του υετού των επερχόμενων "τι" και "πώς",

των αλλοτινών εκλάμψεων που χαράζονται στα μάρμαρα και γράφουν αν-ιστορημένα ψεύδη.

Αυτή η στρογγυλή αιχμή, η αποκολλημένη διάθεση, πικρή στα χείλη των παιδιών,

υποτίθεται οτ' είναι η μοίρα, το απαιτήσιμο των υποδείξεων των καιρών

στους κόλπους της αμετροέπειας των αλόγων

η σύγχρονη φαρμακερή γιατρειά μου, που δεν αφήνει την καρδιά μου να εξιστορήσει

πόσα και πόσα η ποίηση έχει αποφανθεί στο γδάρσιμο του δέρματος της μνήμης μου.

Στα μάτια των αστεροειδών φόβων σου,

κομμάτια κάποιων σημερινών κομητοφερόντων απρεπειών

που δάκρυσε το απέραντο των ατρέπτως "διανοούμενων" ελπίδων μας

και γυάλισε μέσα στο δάκρυ:

μια γενικευμένη ακαταληψία,
γέννημα της ματαιοδοξίας μιας δηθενιστικής "ελίτ".

(Σημείωση: Διάβασε με τη σειρά τις μαυρισμένες λέξεις, ώστε να σου αποκαλυφθεί το κρυπτογραφημένο μήνυμα που αναφέρεται στη σύγχρονη εποχή της ποίησης των μετα-ισμών)

Ανεμοκατωσούρα

.....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

 Σηκώθηκε άνεμος πάλι και σήμερα.

Και πώς να μαζέψω τα νερά απ' τις φουρτουνιασμένες σκέψεις μου
που εδώ κι εκεί έχουν πλημμυρίσει τη ζωή μου με χίλιες δυο αρμυρισμένες καινοτομίες
που, όσο κι αν τις διψά η ζωή μου,
άλλο τόσο το θαλασσινό νερό τους την κάνει να τις διψά ακόμη πιο πολύ
κι η άλμη τους την "καίει" στις ανοιχτές πληγές της.
Σηκώθηκε άνεμος και ανεκάτωσε τα δέντρα.
Και τα κλαδιά γερμένα, για πρώτη φορά κοίταξαν
άλλα κλαδιά απ' άλλα δέντρα, που έγερναν κι αυτά,
και μια ολόκληρη στρατιά κλαδιών θέλησαν να αποκοπούν απ' τους κορμούς τους
για να 'ρθουν πιο κοντά, να γνωριστούν με το άγνωστο...
Μα η αιωνόβια σοφία των δέντρων έστεκε αμίλητη στη σιωπή της
ακλόνητη, για το καλό τους και για τη συνέχιση της ίδιας της ζωής,
αφήνοντας τα άμαθα και απερίσκεπτα μικρά κλαδιά να υποφέρουν
στάζοντας δακρυσμένα τους χυμούς τους μέσα σε σπαραξικάρδια θροΐσματα
για τη ματαίωση της περιπαθούς επιθυμίας τους
και για την απαθή και ασυγκίνητη γειωμένη σταθερότητα των ήρεμων και γέρικων κορμών.
Σηκώθηκε άνεμος και σκόρπισε αγάπες και αρώματα
μπήκε στα σπίτια και γέμισε χώμα και φύλλα τις φρεσκοστρωμένες ηρεμίες
σκούπισε τους δρόμους απ' την καχεκτική ηλιοκενοφάνεια
πότισε επιθυμίες της βροχής για να ανθίσουν τα βιώματα.
Δεν άφησε τίποτα
ο άνεμος.
Σηκώθηκε,
και σήκωσε ευεργετικά οτιδήποτε- αργά ή γρήγορα- ήταν για να σηκωθεί,
οτιδήποτε δεν ήταν καλά ριζωμένο.

Ένδοξες ηρωικές φαντασίες: Επιστροφή στο "Τώρα"

....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

Φαντάζεσαι πως κάπου, κάποτε, κάτι...

μετεωρίζεσαι για ώρες

το σύμπαν, ο κόσμος, το πέρα και έξω και αλλού

κι ίσως πως αν τότε, αν όχι, κάτι άλλο θα είχε γίνει αντ' αυτού...

Ιχνηλατημένη καθημερινότητα

.....της Πηνελόπης Ζουμπουλάκη

Κοίτα...

κάτω απ' τις σόλες σου κρύβονται οι γρίφοι της ζωής σου

στους ταχυκάρδιους ρυθμούς του βήματός σου.

Είναι το μόνο μέρος που δεν ψάχνεις

-κάτω απ' τα πόδια σου, μπροστά στους φόβους σου,

πίσω απ' τα βήματά σου-

για να τους βρεις και να τους λύσεις.

Σε μία ξενιτειά τόσο κοντά στην πάτρια ζωή σου

ζητάς τα άλματα του ταξιδιού και τους βατήρες της επιστροφής

ζητάς το πάτημα, την 'τέλεια' ευκαιρία.

Βυθός ο κόσμος σου μέσα σε μία χερσαία γυάλα

που όλο γεμίζει με πετρωμένα κοράλια, ταριχευμένους αστερίες,

παιχνίδια απ' το παρελθόν, προσχεδιασμένες 'μνήμες' του αύριο

κι όλα αυτά

ασταμάτητα νοθεύονται μέχρι την τελική πραγμάτωσή τους

ώστε δεν ξέρεις πού είσαι εσύ

πού σταματάς εσύ και πού αρχίζει η ξενιτειά σου.

Η λύση είναι εκεί μπροστά σου...

Τα ξυπόλυτα όνειρά σου χρειάζονται παπούτσια να φορέσουν

και κάτω απ' τις σόλες τους, πάνω στους δρόμους που διαβαίνεις,

τους πεζοδρόμους, τα στενάκια, τους βράχους, τις αμμουδιές και το γρασίδι,

μέσα στο χρόνο και τον τόπο που διασχίζεις,

βρίσκεται ιχνηλατημένη η προσωπική υπογραφή των ονείρων σου

που φέρει την ιδιαίτερη σφραγίδα των άλυτων-ή ίσως και όχι- γρίφων της ζωής σου.