Καταργήσεις με πολιτική περιφερειακή!

....του Στέργιου Καλπάκη

   Το «πρόβλημα θεμελίωσης»* που χαρακτηρίζει τις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις στη χώρα μας, γίνεται ορατό κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες. Η ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μας προβληματίζει για τον τεράστιο αριθμό των τμημάτων, με παρόμοια ονόματα, σπαρμένα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας. Η κατάσταση αυτή, δημιουργεί ανέργους και σε καμία περίπτωση δε συμβάλλει στην οικονομική ανάπτυξη και την κοινωνική εξέλιξη. Η αλλαγή λοιπόν, του χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας κρίνεται σήμερα αναγκαία όσο πότε.

Να σε ρωτήσω...

....τί πιστεύεις πως σου λείπει για να ολοκληρωθείς σαν άνθρωπος;

Σε ξέρω τελικά! Ή μήπως όχι;

....της Έφης Δίντση

«Χα, το ξέρω πως θα στείλεις μήνυμα, δε γίνεται, μόλις με είδες, ταράχτηκες και το ξέρω.» Περνάνε τα λεπτά, οι ώρες, οι μέρες και το μήνυμα για το οποίο έκοβες και το κεφάλι σου ότι θα έρθει από το χρόνια τώρα απωθημένο σου, δε φτάνει ποτέ και ούτε κάνει το κινητό σου να χτυπήσει δήθεν απρόσμενα και αναπάντεχα. Και εσύ που ορκιζόσουν ότι τον/την ήξερες τόσο καλά…Πού έχεις πέσει έξω;

Ποιους απειλούν οι ξιφολόγχες;

Κοιτούσα το βίντεο από τη συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής στις Θερμοπύλες, ένα συμπύκνωμα kitsch, με την πολιτική έννοια που δίνει στο kitsch του ολοκληρωτισμού o Μίλαν Κούντερα. Ενα ψέμα διεσταλμένο τόσο πολύ, ώστε να περνάει για αλήθεια: βάρβαρη οικειοποίηση των μύθων και των ιστορικών συμβολισμών, λατρεία της ωμής δύναμης, καυχησιές ηρωισμού, χρήση του αρχέγονου και του απόκρυφου, μέλανες χιτώνες και φωτιές δαυλών, ρούνοι και αίμα. Μια απομίμηση του ναζιστικού Θρίαμβου της Θέλησης στη Νυρεμβέργη. Μεταφερμένη, φευ, στις οικουμενικές Θερμοπύλες.

ΑΝεξαρτησία

....του Νίκου Γούτα

Τότε που όταν χτυπούσαμε ήταν απλά για να μεγαλώσουμε, τότε που τα παγωτά υπήρχαν μόνο το καλοκαίρι και ο πελαργός θα έφερνε τα αδέλφια μας από τα σύννεφα, ερχόμασταν όλο και πιο πολύ σε επαφή με ένα πρωτόγνωρο αίσθημα...αυτό της ανεξαρτησίας...Διψούσαμε γι’ αυτήν! Όποιος ήταν πιο ανεξάρτητος από τους γονείς του, τολμώ να πω ναι, ήταν ο μάγκας της παρέας...Θέλαμε να γυρνάμε όλο και πιο αργά...αρχικά από το παιχνίδι και μετά από την έξοδο. Ήμασταν μικροί, γυρεύαμε ανεξαρτησία και ας μη το λέγαμε έτσι...Κάποιοι άρχισαν το κάπνισμα για να δείχνουν, όπως στις διαφημίσεις , τόσο ανεξάρτητοι (αν και μάλλον είναι πλέον εξαρτημένοι δυστυχως..). Άλλοι βιάστηκαν να περάσουν στο πανεπιστήμιο και μερικοί μάλιστα σε άλλη πόλη (σούπερ ανεξάρτητοι).

Πρελούδιο ρήξης

Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς φέρει στους ώμους του μια πολύ δύσκολη αποστολή, σχεδόν ακατόρθωτη: αφενός, να διατηρήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη, στις παρυφές έστω του ραγισμένου κλαμπ των ισχυρών, αφετέρου, να κρατήσει στη ζωή τη βαριά τραυματισμένη ελληνική κοινωνία. Μάλιστα, να κρατηθεί η κοινωνία εν ζωή όχι μόνο με οικονομικούς όρους, αλλά και με πολιτικούς, δηλαδή στο πλαίσιο ενός υγιούς δημοκρατικού κράτους. Ετσι τουλάχιστον δηλώνει στα ξένα μέσα, δείχνοντας ότι αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες και τους κινδύνους, εξ ου και το αγωνιώδες αίτημά του για χρόνο, λίγο ακόμη χρόνο, μια ανάσα.

2 ("Δυο") - Δημήτρης Παπαϊωάννου

....του Στέλιου Μουρατίδη

Μετά την μεγάλη επιτυχία του το 2004 με την σύλληψη και την σκηνοθεσία της τελετής έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μας παρουσιάζει το 2006 την μουσικοχορευτική παράσταση "2".

Το χάσμα ανάμεσά μας

....του Νίκου Γράκχου

Και τώρα οι δυο μας. Εγώ που θέλω να αλλάξω τον κόσμο και εσύ που θέλεις να μείνει όπως έχει.
Εγώ που στέκομαι απέναντί σου χωρίς την εμπειρία σου, χωρίς τα πτυχία και τις περγαμηνές σου με μόνα διαπιστευτήριά μου την αγάπη μου και το πάθος μου για την αλλαγή.

Capitalism: A love story-Καπιταλισμός: μια ιστορία αγάπης

... από τη Δέσποινα Γεωργούλα

Ο Michael Moore επιστρέφει με ένα ντοκιμαντέρ που θα ταράξει τα λιμνάζοντα νερά
του καπιταλισμού αυτή τη φορά. Με αφορμή την παγκόσμια «κρίση» δημιουργεί
το πιο ανατρεπτικό ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε ποτέ, το Capitalism: A love story.

Διακοπο – ποστ #1

Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο ή του μυαλού μου τα παιχνίδια, αλλά φέτος το καλοκαίρι, μου φάνηκε ότι τα βιβλία ( τα περισσότερα απ’αυτά τουλάχιστον ) που διάβασα είχαν μια περίεργη σύνδεση. Οι «Καθρέφτες» του Γκαλεάνο, «οι γυμνοί και οι νεκροί» του Μέηλερ, το «σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας» (ξανά, να το εμπεδώσουμε), ακόμη και το «κάτι θα γίνει θα δεις» του Οικονόμου, μου φαινόταν ότι συνδέονταν κάπως, ότι κάπου υπήρχε μια τομή, ένα σημείο που όλες αυτές οι σελίδες ενώνονταν.