Ecrasez l'infâme

.....του Νίκου Βράντση 

 

Ήταν μικρός. Ήταν τυχερός. Του επέτρεπαν να ονειρεύεται. Να σκέφτεται καθισμένος στα σύννεφα. Έπλαθε κόσμους φανταστικούς, ονειρεμένους. Και έπλαθε ανθρώπους που άξιζαν να ζουν στους κόσμους του. Ο απόλυτος καλλιτέχνης. Αυτός που έκανε τον σκοπό της τέχνης, τρόπο ζωής. Μετουσίωνε τη μορφή, σε ηθική και αρετή. Κόντρα στην κακή φύση.

Κουκουλοφόρος ετών πενήντα

...του Νίκου Βράντση

Βρεθήκαμε τις προάλλες με φίλους του dubium έξω από την ΕΤ3, για να κρεμάσουμε κάποια καπέλα έξω από το κτήριο της Στρατού. Ένας συμβολισμός για το “καπέλωμα”. Κάτω από τα καπέλα αφήσαμε ένα τετράδιο με σκοπό όποιος έχει κάτι να καταθέσει να πιάσει το στυλό και να το γράψει.

Οι τρεις ΕΡΤ και ο φταίχτης

.....του Νίκου Βράντση

Η ΕΡΤ που είναι

ή σωστότερα η ΕΡΤ που ήταν..

Το πολιτικό στον Batman

....του Νίκου Βράντση

Τί το πολιτικό μπορεί να κρύβει μια ταινία που έχει βασιστεί σε ένα comic;

Ποιες πολιτικές προεκτάσεις θα μπορούσαν να υπάρχουν σε ένα έργο που μας μιλά μανιχαϊστικά για super- ήρωες και κακούς με υπεράνθρωπες δυνάμεις;

Το τέρας και οι μπουρμπουλήθρες

....του Νίκου Βράντση

Μια φορά και έναν καιρό, σε έναν χώρο ομιχλώδη, σκοτεινό, ζούσαν οι ψευδαισθήσεις, οι μύθοι, οι προκαταλήψεις και οι έχθρες. Μέσα σε αυτό το πηχτό σαν πίσσα σκοτάδι, μεγάλωνε το ιπτάμενο τέρας της ιστορίας μας. Σπέρμα της ψευδαίσθησης, παιδί της προκατάληψης, αναθράφηκε από την έχθρα. Το ιπτάμενο τέρας είχε μια μορφή πολύ πολύ παράξενη. Ανατριχιαστική. Το σώμα του ήταν γεμάτο μπουρμπουλήθρες. Μονάχα μπουρμπουλήθρες. Χιλιάδες διαφανείς μπουρμπουλήθρες. Άλλες τεράστιες και άλλες μικρότερες, όλες γεμάτες από τα συστατικά του σκοταδιού.

Tα παλιά μπαούλα

....του Νίκου Βράντση

Μια φορά και έναν καιρό, σε έναν κήπο απέραντο , ζούσε ένα μικρό παιδί. Την καθημερινότητά του την περνούσε μέσα στον τεράστιο κήπο, με κρυφτό, κουτσό, με γέλια και τρεξίματα, με έρωτες και μπόμπιρες που τον συναγωνίζονταν στην ταχύτητα και τη δύναμη, με μέλισσες, σπουργίτια και σκίουρους, με κομμένες ολάνθιστες μαργαρίτες που τις πρόσφερε σε αγαπημένα πρόσωπα.

Το νησί των Λωτοφάγων

.....του Νίκου Βράντση

Θέλετε να ακούσετε κάτι απίστευτο; Το 2012 ανακηρύσσεται το ευνοϊκότερο έτος που έχει ζήσει η ανθρωπότητα στην ιστορία της. Λιγότερη φτώχεια, λιγότεροι θάνατοι από ασθένειες, περισσότερη ευημερία από ποτέ. Δεν το λέω εγώ, μη με παρεξηγείτε. Εγώ απλά το αναπαράγω γιατί μου φάνηκε όσο περίεργο φαίνεται και σε εσάς τώρα.

«Εκάμαμεν Επανάσταση»

....του Νίκου Βράντση

   Έχει σχεδόν ένα τρίμηνο που έχω βρει τον τίτλο και ψάχνω να βρω αφορμή να γράψω αυτό το άρθρο. Σαν τον Μέγα Ανατολικό στα Φθηνά Τσιγάρα, την ταινία του Χαραλαμπίδη, που ως επίδοξος συγγραφέας έγραφε τίτλους από βιβλία που κάποτε θα ολοκλήρωνε. Δυστυχώς όμως αυτή η πολυπόθητη αφορμή, η κατάλληλη στιγμή, που θα πυροδοτούσε την ορμητική μου πένα, δεν ήρθε. Νομίζω πως δεν ήρθε γιατί η κοινωνία είναι γεμάτη πια από τέτοιες αφορμές και καμιά δεν ξεχωρίζει, για να σε εμπνεύσει. Και έμενα έτσι παγιδευμένος στη συνεχή ένταση των καταστάσεων.

Η ιστορία ενός γκαντέμη

….του Νίκου Βράντση

Aυτό το πρώτο κείμενο για τη νέα χρονιά δεν είναι παρά μια σύντομη περίληψη της ζωής ενός τύπου που λεγόταν Τζιορόλαμε Καρντάνο. Όπως μπορείτε να καταλάβετε από το όνομα, ο Τζιορόλαμο ήταν Ιταλός και μάλιστα γεννήθηκε στην Πάβια το 1501. Τί το τόσο σημαντικό έχει κάνει όμως, ο Ιταλός κύριος , ώστε να αξίζει να γραφτεί ένα κείμενο γι’ αυτόν; Ο κόσμος των αριθμών, βεβαίως, θα απαντήσει πως ήταν ένας από τους σπουδαιότερους μαθηματικούς όλων των εποχών. Δεδομένης όμως της κακής μου σχέσης με τα μαθηματικά δεν είναι αυτό που με τράβηξε στο Τζιορόλαμο. Αντίθετα το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή  την κακή τύχη που τον συνόδευε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του. Ας πούμε πως ο Ιταλός μαθηματικός δεν ήταν δα και τόσο τυχερός.

Οι άστεγοι διανοητές

....του Νίκου Βράντση

Πάντα λάτρευα τις βιβλιοθήκες. Οι ναοί της γνώσης, προσβάσιμοι σε όλους, γεμάτοι με τις σκέψεις, τις ψυχές, τις καταθέσεις τόσων διανοητών.

Ενώ οι μέλισσες πεθαίνουν..

....του Νίκου Βράντση

"Καταλαβαίνεις τί σου λέω;" με ρωτάς θλιμμένος Γιάννη. "Πεθαίνουν οι μέλισσες".

Και εμείς μένουμε καθηλωμένοι μπροστά σε μαύρα κουτιά να παρακολουθούμε, παραδομένοι, ρήτορες και αγύρτες να λογομαχούν σε μια καλοστημένη παράσταση, ώστε να πρωταγωνιστήσουν, να μαγέψουν τα μάτια και τον ακατέργαστο νου ενός ευκολόπιστου κοινού, που στην απόγνωση του αναζητά στηρίγματα φτιαγμένα από εύθραστα υλικά.

Πολυτεχνείο θα πει…

....του Νίκου Βράντση

Πάλι τα ίδια και φέτος, όπως κάθε χρόνο. Τα ίδια επαναστατικά συνθήματα, οι ίδιες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνική δικτύωσης, τα ίδια επιχειρήματα σε παρέες που συνυπάρχουν αριστεροί και δεξιοί,  οι ίδιες γνώριμες φιγούρες στον δρόμο και στις πορείες, οι ίδιοι διαπληκτισμοί και διαφωνίες. Το déjà vu της 17^ης Νοεμβρίου. Μόνο που φέτος κάτι διαφέρει. Η ατμόσφαιρα μοιάζει πιο βαριά, πιο τεταμένη. 

Διασχίζοντας τη Γιαννιτσών

....του Νίκου Βράντση

Η σημερινή ιστορία είναι μια ιστορία που αφορά σε κάποιους δρόμους πιο απόμερους, πιο περιθωριοποιημένους. Σε κάποια σκοτεινά σοκάκια, που το σκοτάδι τους έλκει τους εξόριστους μιας κοινωνίας.

Φαντάσματα. Εικόνες οικείες

....του Νίκου Βράντση

Σε είδα να προσπαθείς να κρατηθείς από τις λαβές του λεωφορείου για να μη χάσεις την ισορροπία σου. Μετά βίας τα κατάφερνες. Καμία από τις σκιές δίπλα σου, δεν παραμέριζε για να περάσεις. Κουράστηκες. Βρήκες μια θέση κενή στο πίσω μέρος του λεωφορείου. Στο πίσω μέρος της ζωής. Σε είδε μια κοπέλα και αποτραβήχτηκε. Υπέθεσα πως δεν ήταν η πρώτη φορά που αντίκρυζε φάντασμα. Μάλλον κάθε φορά γι' αυτήν θα είναι τρομακτική. Με τον βασανισμό που έχεις υποβάλλει στον οργανισμό σου έχεις καταντήσει ένα θέαμα δυσβάσταχτο.

Μια συνέντευξη από τον Φώτη Μπίμπαση

Τί συστάσεις να κάνουμε για τον Φώτη τον Μπίμπαση;

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα και από το 93’ ζει στην Θεσσαλονίκη. Πτυχιούχος της τηλεφωνικής σχολής « Ο Ήλιος» - Σχολή Τυφλών & του τμήματος προσχολικής αγωγής κι εκπαίδευσης του Α.Π.Θ ,φοίτησε στο τμήμα Μ.Μ.Ε του Αριστοτελείου και πλέον εκπονεί τη διδακτορική του μελέτη πάνω στη Φυσική για άτομα με αναπηρία. Με ισχυρή παρουσία στα δρώμενα της πόλης, με έντονη δραστηριότητα στα κοινά, είναι ο κατάλληλος άνθρωπος να μας μιλήσει για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με αναπηρία στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Αντιπρόεδρος του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών και Πρόεδρος της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης « Αναπηρία Σήμερα», που αριθμεί περί τα 1000 μέλη. Γενικός γραμματέας νεολαίας του Πανελληνίου Συνδέσμου Τυφλών και μέλος του ΚΕΠΚΑ & πρόεδρος της Επιτροπής για καταναλωτές με αναπηρία. Εκπρόσωπος του δικτύου « Φτώχεια» στο Φόρουμ κατά του ρατσισμού & της ξενοφοβίας. Ιδρυτικό μέλος του Ιστοπλοϊκού Ομίλου ατόμων με αναπηρία και της αθλητικής Ένωσης Τυφλών « Πυρσός». Η δράση του τεράστια και συνεχής.

Για τον ανθρωπάκο του Βίλχεμ Ράιχ

...του Νίκου Βράντση

Το ρούφηξα το βιβλίο αυτό, πραγματικά. Γιατί; Γιατί ο Ράιχ μου μιλάει στον β' ενικό σα να με ξέρει. Και με ξέρει. Μου δείχνει ,περιγραφικά και ολοκληρωμένα, σημάδια του εαυτού μου, που αρνούμαι να δω στον καθρέπτη. Μοιράζεται μαζί του το δράμα της ζωής του, εμπειρίες κάποιες από τις οποίες αισθάνομαι πως τις έζησα και εγώ.

Κηδεύοντας τις ιδεολογίες

....του Νίκου Βράντση 

 Δύσκολο άρθρο το σημερινό. Η αλήθεια είναι πως από καιρό ήθελα να γράψω κάτι για τις ιδεολογίες. Γιατί πάντα πίστευα στην χρησιμότητά τους, στην δύναμή τους να αλλάξουν τον κόσμο άλλες φορές προς το καλύτερο και άλλες φορές προς το χειρότερο.

Όταν τα υαλοπωλεία σημειώσουν αύξηση πωλήσεων…

....του Νίκου Βράντση

Τελευταία έχει γεμίσει ο τόπος δείκτες, να κατηγορούν, να μέμφονται. «Εσύ πιο πολύ. «Όχι, εσύ πιο πολύ». «Όχι, αυτός περισσότερο». Λοιπόν ας αφήσουμε τις γεμάτες σεξουαλικά υπονοήματα μομφές και ας ξεκινήσουμε με το ερώτημα «Ποιος φταίει;». Όχι ποιος φταίει περισσότερο, αλλά απλά ποιος φταίει. Έστω και λίγο.Έστω και αν κάποιος φέρει ακόμα και ένα μικρό, απειροελάχιστο μερίδιο ευθύνης μπορεί να σηκώσει το χέρι του και ν’ απαντήσει: «Εγώ».

Απειθαρχήστε, είναι της μόδας

...του Νίκου Βράντση

Με είχε συνεπάρει η φλογισμένη ρητορεία του κ. Κουράκη, βουλευτή του Συριζα, που διαμήνυε με πάθος για τον νέο νόμο για τα ΑΕΙ πως « Ο νόμος θα μείνει ένα χαρτί με γράμματα και δεν θα εφαρμοστεί». Προς στιγμήν χάθηκα.

Mίσος έσπειρες, φασισμό θα θερίσεις

.....του Νίκου Βράντση

Ψάχνω να βρω αυτό το αναθεματισμένο συναίσθημα που έχει κατακλύσει κάθε γωνιά, κάθε ψυχή, κάθε βλέμμα. Που σαν ακαταμάχητο άρωμα, έχει μαγέψει αυτήν την κοινωνία, της έχει ξυπνήσει πάθη και ένστικτα. Συσσωρευμένη οργή που θέλει να ξεσπάσει, πάθος για κάτι διαφορετικό, φόβος για κάτι καινούριο; Συναίσθημα, συναίσθημα, συναίσθημα και η λογική κρυμμένη. Βρισκόμαστε λοιπον στην εποχή των ενστίκτων και προ της κάλπης των συναισθημάτων, αγαπητοί.  Και στον αγώνα αυτό κερδισμένοι θα βγουν οι μάγοι που ξέρουν καλύτερα να χειρίζονται, να διεγείρουν το συναίσθημα.