Πρόσεχε πρωτοετή..!!

....του Νίκου Γράκχου

Ας ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση. Ο μεγαλύτερος υπεύθυνος της κρίσης στα ελληνικά πανεπιστήμια είναι αυτός ο άρρωστος συνδικαλισμός που θανατώνει πνευματικά κάθε σκεπτόμενο τέκνο της κοινωνίας, μετατρέποντάς το σε συνδικαλιστή της κακιάς ώρας. Πιθανότερο είναι πλέον να μετεξελιχθεί ένας απόφοιτος πανεπιστημίου σε κομματικό συνδικαλιστή παρά σε σοβαρό επιστήμονα και εργαζόμενο.

''Το λάδι και το νερό των ελληνικών πανεπιστημίων''

.....του Ηλία Τροχίδη

     Το ελληνικό πανεπιστήμιο: Χώρος επιστημονικής μελέτης,προώθησης και ασυλίας του πνεύματος, ιδεολογικής ζώνης προστασίας, αγώνων για την προάσπιση όλων των παραπάνω αλλά παράλληλα χώρος ανομίας, πολιτικής στρατολόγησης και ενός ξεδιάντροπου συμφεροντολογικού πάρε-δώσε.

Dubium

....από Dubium

   Αυτό το κείμενο απευθύνεται σε όσους δεν έχουν καταλάβει τί είναι το dubium. Το dubium είναι ένα πείραμα, που καλεί τον κάθε νέο ξεχωριστά να εκφράσει προβληματισμούς και σκέψεις, να αποκτήσει φωνή και λόγο. Είναι ένας ιστότοπος που αρνείται την σιωπή της νεολαίας, που προσφέρεται για μια ζύμωση απόψεων χωρίς να αποκλείει κανέναν.

Επανάσταση στην TV? Δεν νομίζω Τάκη..

……του Diego

   καλησπέρα, το όνομα μου είναι Diego και στις γραμμές που ακολουθούν θα διαβάσετε για τα λανθασμένα τηλεοπτικά πρότυπα επαναστατών που έχουμε οι νέοι σήμερα.

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η  σε κάποια σημεία θα χρησιμοποιηθούν ''κακές'' λέξεις και γενικά  η γλώσσα θα είναι σκληρή. Έτσι όποιος ψηφίζει Καρατζαφέρη αλλά και όποιος ακούει την λέξη μαλάκας και αισθάνεται ντροπή για το ανθρώπινο είδος ας απομακρυνθεί από το κείμενο αυτό η ας πέσει στον Θερμαϊκό μ' έναν τσιμεντόλιθο στον λαιμό του.

Το υπερεκτιμημένο «Εγώ».

.....της Κάλλι Κολόζη 

    Όταν είμασταν μικρά παιδιά, στο νηπιαγωγείο, μας ζητούσαν οι δάσκαλοί μας να ζωγραφίσουμε πως φανταζόμαστε τον κόσμο μετά από 10 χρόνια. Στο δημοτικό μας ξαναρωτούσαν πως φανταζόμαστε τον εαυτό μας μετά από 15 χρόνια. Αυτό που ποτέ

δεν είχα φανταστεί ως παιδί, ήταν πως κάποιοι άλλοι έκαναν εξίσου όχι μόνο όνειρα, αλλά και σχέδια, με απώτερο σκοπό αποκλειστικά και μόνο το προσωπικό όφελος εις βάρος ολόκληρων εθνών και κρατών.

Ένας σύγχρονος καιάδας

.....του Νίκου Βράντση

Καιάδας ονομαζόταν ο ποταμός, στον οποίο οι Σπαρτιάτες πετούσαν τα σώματα των παιδιών που παρουσίαζαν αναπηρία ή δυσπλασία, ώστε να μην τεθεί σε κίνδυνο η ευγονία της φυλής. Μια συμπεριφορά ανάλγητη, που άρμοζε σε έναν λαό τόσο σκληρό.Τα χρόνια πέρασαν και ο καιάδας επανήλθε μορφοποιημένος και ισχυρότερος από ποτε, ενδεδυμένος την μορφή της κοινωνικής περιθωριοποίησης.

Η τηλεόραση

.....του Παναγιώτη Δημητριάδη

Η τηλεόραση σήμερα, τείνει να εξαφανίσει την ατομική γνώμη ή μάλλον να την εντάξει σε ομαδοποιήσεις. Σε καλεί σε μια δική της λογική, νομίζεις ότι έχεις επιλογή ανάμεσα σε μια πληθώρα τηλεοπτικών σταθμών. Είναι όμως μια ψυχική αυταπάτη. Η τηλεόραση σε κλείνει στα studio της προσαρμογής, τι κι αν σήμερα δε δεις ένα κανάλι, αύριο θα δεις διότι, πολύ απλά δεν έχει καμιά διαφορά. Σε κάνουν να νομίζεις ότι επιλέγεις αυτά που θες να δεις, όμως τα θεάματα της οθόνης, είναι ικανά να καλύψουν τις φαντασιώσεις, τις ψυχώσεις αλλά και τα πολλά κενά που σου άφησε η μέρα καθώς ήσουν προσηλωμένος στη δουλεία σου.

Θα ήθελα στο σημείο αυτό, να αναφερθώ στο ασυνείδητο, το οποίο δείχνει την ύπαρξή του στις κινήσεις μας, που γίνονται μηχανικά, δίχως δηλαδή να καταλαβαίνουμε. Αυτή η παρένθεση, ήταν για να σας δείξω, ότι η τηλεόραση μπορεί να μας επηρεάσει, χωρίς να καλά καλά να το σκεφτούμε. Μπήκε δυναμικά μέσα στη ζωή μας και μας επιβλήθηκε, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι μέχρι και την εμφάνιση του ίντερνετ και την εδραίωση του ηλεκτρονικού υπολογιστή. Μας επέβαλε το δικό της τρόπο ζωής, αφήνοντας την κι εμείς με τη σειρά μας, να εισβάλει κατά αυτόν το τρόπο στην προσωπική μας σφαίρα. Η φράση << το είπε στη τηλεόραση>> της προσέδιδε κύρος αυθεντίας, όπως και σήμερα.

Η παγκοσμιοποίηση, ήρθε μέσω της τηλεόρασης, ξαφνικά το DNA άρχισε όμως να διαμαρτύρεται, διότι ο κάθε λαός είναι διαφορετικός, μη με παρεξηγήσετε εδώ δεν τίθεται θέμα ποιότητας, αλλά θέλω να πω, ότι δε μπορείς να πουλήσεις κλιματιστικά σε έναν εσκημόο, πως να το κάνουμε. Για να το αποσαφηνίσω καλύτερα αυτό, εννοώ ότι οι άνθρωποι στην Ελλάδα είχαν μάθει σε ένα άλλο τρόπο ζωής, αυτόν το καταναλωτισμό σύμφωνα με τα αμερικανικά πρότυπα που έμοιαζαν ξένα και γλυκά, ήταν εισαγόμενο, άμα ρωτήσετε έναν παππού έχει να σου πει για εποχές πείνας με τις ώρες. Έτσι όταν είδαν πολλά αγαθά μαζί και προσιτά δεν είχαν πολλούς ενδοιασμούς και αντιστάσεις, αλλά ποτέ τους, όπως λέει και το τραγούδι, δε διάβασαν Μαρξ και φυσικά αναφέρομαι στο Κεφάλαιο που μιλάει για την αρχή του καπιταλισμού.

Η τηλεόραση άλλαξε τη ζωή μας, μας έκανε σύγχρονα υπερήφανα τετράποδα και παντογνώστες. Πλέον δε σε ξεκουράζει μια βόλτα στο δρόμο το βράδυ, άσε που μπορεί να σου επιτεθεί και κανένας αφού κάθε μέρα τα λέει η τηλεόραση, αλλά σε ξεκουράζει μια οθόνη. Διότι η εικόνα, αιχμαλωτίζει καλύτερα από ένα κάγκελο. Αν δε μπορείς να την σπάσεις αυτή, που σε κάνει κάθε μέρα πλύση εγκεφάλου, τότε ψάξε να βρεις μια καλή ταινία, βάλε την στο DVD-player και απόλαυσε την και θα έχεις κάνει χρήσιμη την άσημη. Το μυαλό είναι δικό σου, μην αφήνεις κανέναν να στο κλέψει και να σε ρίξει σε λήθαργο, κανένας δε μπορεί να σου πει πως να ζεις, όλοι λένε αυτό που έχουν ζήσει, τίποτα παραπάνω, μη γίνεις και εσύ άλλη μια απομίμηση. Άσε την τηλεόραση έξω από το σπίτι και τη ζωή σου.

Όλο αυτό το δοκίμιο-άρθρο, ήταν έμπνευση από το τραγούδι TV screen του Iggy Pop.

http://www.youtube.com/watch?v=AKYCaHYYF3U

Ιστορία δίχως τέλος.

.....της Δόξας Τούφα

Θα σας πως μια ιστορία.

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας σκύλος πολύ πονηρός.

Αυτός ο σκύλος λοιπόν πήγε σε ένα μέρος όπου ζούσε ένα κοπάδι πρόβατα, όμορφα και ήσυχα.

Ο σκύλος βλέποντας πόσο αγαθιάρικα και αθώα ήταν τα πρόβατα και παράλληλα πόσο πλούσιες και πρόσφορες ήταν οι προοπτικές παραγωγής που μπορούσαν να προσφέρουν και πόσο πανέμορφα ήταν τα εδάφη στα οποία ζούσαν, σκέφτηκε να κάνει κάτι.

"Φι(θυ)μωμένη δημοκρατία"

.....της Αναστασίας Λαδοπούλου

Τον τελευταίο καιρό έχει δημιουργηθεί ένα πολύ μεγάλο θέμα σχετικά με τις καταλήψεις των σχολών,ενάντια στο νέο νόμο για την παιδεία. Πολλοί είναι εκείνοι που τον αποδοκίμασαν,υπάρχουν όμως και άλλοι που τον βρήκαν απο ανεκτό έως αρκετά καλό.

Όσο αγαπάω, μένω πίσω;

.....της Έφης Δίντση

Εύλογη απορία θα έλεγα και ένα πολύ πετυχημένο status στο profile ενός φίλου. Παρατηρώντας το δεν έμενε παρά να αναρωτηθώ και εγώ η ίδια ό, τι και αυτός: «Όσο αγαπάμε, μένουμε πίσω;»