Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

~Δείξε_\/_ Έλεος~



Εσύ που βιάστηκες να σφίξεις της ελευθερίας μου τον ξύλινο ποδόγυρο
αλυσοδένοντάς τον πάνω στο αγκαθωτό νερό
Εσύ που υπέστης της αγάπης μου το δόσιμο
και γέμισες καρφιά την εύπλαστη χαρά μου
Εσύ που σήκωσες το βλέμμα πάνω μου
ψυχρά πυροβολώντας
και σκορπίστηκαν οι στάχτες της φτωχής καλοσύνης μου ολόγυρα
Πες μου
σκέφτηκες ποτέ... γιατί;
milă de mine
 
Εσύ που έκανες το ακατόρθωτο του μίσους σου
λευκαίνοντας τις άσημες πληγές μου από σαρκοβόρο θάνατο
Εσύ που χάραξες το πάθος μου για τη ζωή
με φόβους για το αύριο και το μετά του πόνου
Εσύ που στάλαξες μια κούφια έρημο στην όασή μου
λιθοβολώντας με στο χείλος της απελπισίας
και σκίστηκαν τα λιγοστά κουρέλια μου στην άβυσσο κυλώντας
Πες μου
αναρωτήθηκες ποτέ... γιατί;
სამწუხაროა ჩემზე

Εσύ που ύφανες αργά του ιστού το δηλητήριο
και έφτιαξες αντίλαλους του γέλιου των χαιρέκακων
Εσύ που γέμισες μικρά ερπετά τις στάμνες μου
και ο τόπος μου ξεράθηκε στη λειψυδρία
Εσύ που έσπρωξες τα όνειρά μου ανήλικα
κατακρημνίζοντάς τα στο κενό της ματαιοδοξίας
και έξυσες του τάφου τους το χώμα να μην αναπαυθούν ποτέ
Πες μου
κατάλαβες ποτέ... γιατί;
kasihan pada saya

Άνοιξε την καρδιά σου σε παρακαλώ
என்னை இரக்கப்படுகிறேன்
Καθάρισέ την από την σηψαιμική απαίσια δυσωδία
piedad de mi
Άφησε κάτω τα κτηνώδη σου μαστίγια
ցավալի է ինձ վրա
Και κοίταξέ με απαλά, όπως θα ταίριαζε να δει
άνθρωπος έναν άλλον άνθρωπο
mənə rəhmət
Και πες μου πως ποτέ
ποτέ ξανά
δε θα σηκώσεις το μαχαίρι σου
να κατακρεουργήσεις την ψυχή μου
Αδελφέ μου.
Σε παρακαλώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου